Vrienden en volgers,

een bericht waarvan menigeen wellicht had verwacht dat het nooit meer geschreven zou worden. De perikelen leken schier oneindig. Telkens weer een nieuw gegeven, waardoor het uiteindelijke doel verder en verder weg leek te komen liggen. Toch is afgelopen week niets minder waar geworden!

Waar ik het in deze cryptische eerste zin van deze nieuwe update van het Humberville-blog over heb?

Hierover:

DSCN2428

De waterrand in ons zwembad,

die de afgelopen week

de magische hoogte heeft bereikt van….

Jawel:

199 cm!

Het is gelukt! En dat echt niet door simpelweg de kraan vol te laten lopen, onder het mom “vol zal het komen” en als ik er maar meer water in laat stromen dan er uit lekt, komt het ook vol… Nee, zo fatalistisch hebben we het echt niet aangepakt!

Ruim 3 weken geleden heb ik het zwembad weer onder water gezet, en dat water laten stijgen tot een ruime hoogte boven de onderwaterlampen, tot 172 cm.

DSCN9968

Hét Moment nadert: waterdicht of niet?

Toen wij afgelopen week terug kwamen in het huis, was natuurlijk het eerste dat ik deed het checken van de waterhoogte. Wat bleek, er was wel wat water verdwenen, door op zich nog onbekende oorzaak, maar er had zich geen zwembad-dependance in de kelder gevormd.

Daaruit heb ik de conclusie getrokken, dat de lekkage uit de onderwaterlampen eindelijk, eindelijk is verholpen. Een overmaat aan zwembadcoating blijkt te hebben gewerkt. Voor mij was het meteen ook het sein om nu de waterhoogte volledig te laten stijgen, en het zwembad voor het eerst, hopelijk het begin van een hele lange reeks, tot de ooit gewenste hoogte van 197 cm te laten stijgen. 2 meter kan net niet, dus de hoogte van 199 cm, hierboven genoemd, was eigenlijk 2 cm te veel. Waarom 2 m niet kan, is verloren gegaan in de geschiedenis, ik heb het ooit, zo’n 15 jaar geleden als zodanig besloten en bedacht.

DSCN2430

duik-klaar!

199 cm! Ik ben er zelf nog beduusd van, en Lia met mij, dat het ons toch is gelukt. Dat de onderwaterlampen toch waterdicht zijn geworden, dat we ze niet hebben moeten opofferen, en dat we veilig en met genoegen van de kant af kunnen duiken, om met een heerlijke plons in ons eigen, afgeronde zwembad te belanden. Dat we eindelijk op de hoogte van de onderdorpel van de grote serrepui kunnen dobberen en genieten van het uitzicht op de kerktoren en het dorp.

Tegelijk, dat de inspuiters nu onder water zitten en niet meer met klaterend geweld het zojuist gefilterde water terug in het bad spuiten. Dat je nu heerlijk rustig kunt dobberen, is het niet op de opblaasbare fauteuil, dan is het wel op Nemo, hoewel die zich aanzienlijk lastiger laat “bedobberen”.

DSCN2470

iemand probeert te dobberen op onze Nemo

Feitelijk, en kortom: dat we van ons zwembad kunnen genieten, zoals ooit bedacht.

Ja, we hebben er een feestmoment om beleefd. Hoewel, hebben beleefd, eigenlijk verkeer ik nog steeds in de euforie van het resultaat. In onze rit huiswaarts, gisteren, in de traditionele gezamenlijke nabespreking was het dan ook niet moeilijk om het eens te worden over het fraaiste resultaat van onze week in het huis…dat laat zich raden.

En om dat feest helemaal compleet te maken heeft onze gewaardeerde vriend en bezoeker, Pieter , ook nog eens de jetstream aangesloten, en daarmee zelfs het allerlaatste installatie-onderdeel van het bad aangelegd.

DSCN2460

iemand probeert tegen de stroom in te zwemmen

De pomp stond er ook al weer 2 jaar. Ik was al eens in het keldertje onder het terrasje gedoken, vol goede moed om die pomp aan te sluiten, maar de moed was me sneller in de schoenen gezakt dan me lief was, toen ik oog in oog kwam te staan met de schakelkast. Ik ben bouwkundige, geen installateur. Gelukkig hadden we in Pieter iemand die het wel voor elkaar kreeg, en zo heb ik al een minuut of 10 tegen de stroom in kunnen zwemmen, zonder daarbij van mijn plaats te komen, maar dus ook zonder heen en weer te hoeven zwemmen. Lekker hoor!

Vol! Het zwembad is vol! Het kost me nog steeds moeite om het te geloven, maar de foto’s liegen er niet om. Mijn eigen ervaring trouwens ook niet.: de bovenste trede van de trap onder water, kunnen duiken vanaf de hoge rand van de serre, gewoon simpel uit het water kunnen klimmen op het terrasje, ik heb het allemaal gedaan, en het zijn stuk voor stuk zaken die niet kunnen zonder de benodigde waterhoogte!

DSCN2474

En de lampen branden ook onderwater!

Wat een heerlijke update om te schrijven!

Ik zou zeggen, kom er een keer van mee genieten, het water is wat fris, met z’n 24º C, maar als je er eenmaal in bent is het heerlijk! Kom je?

Advertenties

Nu de werkzaamheden aan de salon zo ver gevorderd zijn, belanden we steeds meer in de fase van de echte afwerking van deze ruimte. En waar het schilderwerk, ontpleisteren en het leggen van een nieuwe vloerafwerking heerlijk zichtbare en motiverende klussen zijn, zijn die afwerkklussen dat beslist niet! Helaas…

S5840014

de huidige stand van zaken van de vloer: het stookplateau van de haard is bereikt.

Het zijn stuk voor stuk klussen waar je na afronding niet eens van in de gaten hebt dat je er mee bezig bent geweest, en zoals gebruikelijk in Humberville, zo lang mee bezig bent geweest! Want uiteraard is elke klus bewerkelijker dan gebruikelijk, om de simpele reden dat je nooit op een rechte lijn kunt vertrouwen of terugvallen. Alles is schuin, of krom, of ongelijk.

Een voorbeeld? Een klein afdichtplankje tussen de laatste kinderbint en de bovendorpel van het kozijn dat toegang biedt tot de keuken. Afmetingen, ca 1,20 m x 0,15 m. Sukkelig klein plaatje dus. Inderdaad, ware het niet dat de bovendorpel van het kozijn, ooit door ons zelf samengesteld uit oud eiken, natuurlijk niet recht loopt, maar licht gebogen blijkt te zijn. Iets dat je overigens met het blote oog niet constateert, maar pas bij het plaatsen van het kaarsrecht gezaagde plaatje bemerkt. Dus moet de kromming van de balk in het plaatje gezaagd worden, en hop, een half uur langer bezig met het plaatje.

S5880006

nauwelijks zichtbaar gebogen verloop…

Ook leuk: het hele plafond is keurig geschilderd en je zit ’s avonds in het min of meer gereedgekomen gedeelte naar je eigen resultaat te kijken. “Wat is het schilderwerk mooi geworden”! Jawel, een lust voor het oog, vooral met de andere kleuren, waardoor het aanzienlijk lichter is geworden en het plafond zowaar wat hoger lijkt te zijn geworden. Maar al die kieren van de kinderbinten ten opzichte van de moerbalken dan? Dat is minder fraai. En ook minder praktisch, want in al die kieren zit stof , dat je met geen stofzuiger kunt bereiken.  “Zullen we niet toch al die kieren afdichten?”, is dan de terechte vraag die je elkaar stelt.

DSCN0447

onaangenaam grote kieren

Je besluit om dat te gaan doen. Dus waar je het plafond klaar dacht te hebben, komt er ineens een tijdrovend karwei bij. Immers, voordat je de gaten kunt dichten met kit, moet je een basis hebben, een drager voor de kitnaad, anders pomp je een halve tube kit in sommige gaten. Kan nooit de bedoeling zijn….! Dus komt er eerst een bus PUR aan te pas, om de gaten tot vlak voor het oppervlak vol te spuiten. Pur moet drogen, overtollige moet worden weg gesneden, tijd, tijd, tijd! En als het gekit is, moet er worden geschilderd, je wilt niet nóg een kleur op je plafond hebben! Nog eens schilderen…

Dan zit je er weer tegenaan te kijken, en wat zie je dan? HELEMAAL NIKS!. Niks bijzonders, waarvoor je zo hard hebt gewerkt. Frustrerend ?

Zo zijn we het laatste werkweekend bijna volledig bezig geweest, met klussen waar je niets van ervaart, als je ’s avonds in je stoel valt. Je hebt gewerkt, maar kunt nauwelijks aanwijzen waaraan. Je voortgang bestaat erin om ongerechtigheden aan het zicht te onttrekken, onopvallend te maken. Hoogstens aan de strakheid van je werk, zie je dat er iets is gedaan…

Oh ja, ook grappig: de oudste (tijdelijke, voor slechts 20 jaar) elektra demonteren, inclusief bedrading in de meterkast. Paar draadjes loskoppelen. Ja hoor, maar iemand weleens de inhoud van onze meterkast gezien? En daar moet je dan de juiste draadjes los peuteren? Een paar uur ben je er zo mee bezig, om geen opbouw-elektra in je woonkamer meer te zien. Zie je dus letterlijk weer niks van.

DSCN0593

net geen 20 jaar gefunctioneerd…

En bovenstaand zijn maar 3 van dat soort werkjes geschetst. Hoe langer je bezig bent, hoe meer je er ontdekt. Het lijkt wel alsof de ruimte knokt, om ons er telkens niet gereed mee te laten komen. Of om wel in het zicht springende klussen te laten afronden. Zoals het verder leggen van de vloertegels. Of het voegen van de zijwanden. Tja, het is nu eenmaal niet anders. We gaan door, in de zekere wetenschap, dat we wel degelijk wat doen en telkens verder komen in de afwerking van de ruimte.  Het plafond is vrijwel gereed, de vloer voor 2/3 en dan alleen de tussenmuur nog voegen…

Het eindpunt komt er onherroepelijk aan!

Als je jaren werkt aan een huis, en daar weekenden bivakkeert, heb je ook behoefte aan een ruimte waar je in tot rust kunt komen. ’s Avonds in een min of meer opgeruimde ruimte eten, een spelletje spelen, of een film kijken. Simpel, een ruimte waarin je NIET bezig bent.

Nu we sinds vorig jaar aan de metamorfose van de woonkamer / salon tot afgewerkte ruimte zijn gaan werken, werd er al regelmatig fors geknabbeld aan het comfort van onze avond-relaxruimte. Het werk rukte op!

Sinds afgelopen week is het definitief voorbij met de rust in deze ruimte. Dat moment naderde (gelukkig) al een tijd met rasse schreden, zeker nu we zo lekker zijn opgeschoten met het schilderwerk van het plafond elders in de kamer. Er komt een moment, onherroepelijk, dat je hard moet zijn, en je relaxplek eraan moet geven. Een offer, tijdelijk gelukkig, om te komen tot de perfecte plek, in de vorm van een volledig getransformeerde woonkamer.

DSCN0461

gisteren nog zitruimte, nu 100% werkruimte, inclusief sloopafval

Ik heb het vorige week laten gebeuren, toen ik een lang weekend alleen heb doorgebracht. Na de eerste dagen nog het volledige 2e seizoen van Game of Thrones te hebben “gebingewatched” is de computer met DVD-speler op dinsdagochtend de deur uitgegaan, heb ik het stokoude, maar nog heerlijk functionele bankje op de steekwagen gemanoeuvreerd, zo idem de zware eiken tafel en naar de achterkamer verplaatst. Daarentegen kwam de rolsteiger vanuit de achterkamer naar de voorkamer.

DSCN0446

afscheid van een o zo vertrouwd plafond.

Ik heb zo lang folies over de keuken en andere kasten gehangen, en ben begonnen om het oude plafond schoon te maken. Daar zat een vracht aan spijkers in, onder andere nog van het oude plafond, niet normaal meer. Bovendien stevig geroest, in het oude eiken. Vergeet het dus maar dat je daar met een klauwhamer enig succes boekt. Elke spijker breekt met zekerheid af. De slijptol met een afslijpschijf biedt aanzienlijk meer succes.

DSCN0451

een rijtje roestige spijkertjes van het voormalige spaanplatenplafond.

Dat gedaan kon ik beginnen met het schuurwerk van het plafond. Op deze balken zat / zit namelijk een oude viezige gele verf, die op sommige punten flink bladdert. Geen goede basis voor schilderwerk. Met mijn laatste schuurbladen heb ik de grote oude moerbalk onderhanden genomen, 2 kinderbinten en 3 plafondvlakken. Toen was mijn schuurpapier op, en mijn arm lam, van het boven je macht werken.

De moerbalk was klaar voor de eerste grondlaag. En die heb ik er meteen opgezet. Qua tijd om te schilderen ben je niet zo heel veel kwijt, qua droging juist weer wel, en elke laag die er vóór het volgende weekend dan opzit is winst. Hoe sneller dit klaar is, hoe beter!

DSCN0470

een eerste grondlaag op de oude moerbalk

Zo heb ik afscheid genomen van de oude ruimte, waarin we bijna 20 jaar hebben verbleven, alle avonden dat we doodmoe van het werk in onze stoel of op de bank zijn neergevallen. Bijna altijd in het genot van de warmte van de haard en de strategisch opgestelde kachels, wel voortdurend alert dat alle deuren dicht bleven. De warmte was zeer kostbaar! En sinds 3 jaar onder het genot van de functionerende vloerverwarming.

Dit voorjaar zullen we keihard doorwerken om deze ruimte volledig af te werken. De vloertegels te plaatsen, het plafond te schilderen, de haard op te ruimen en weer in gebruik te nemen, en misschien zelfs de keuken te demonteren. En tegelijk, steeds verder de achterkamer in gebruik nemen als nieuwe relaxruimte.

Want daarin heb ik ook nog het nodige gerealiseerd. De ramen in de achtergevel zijn afgeschilderd. De moerbalk erboven heeft de eerste laklaag gekregen, nog zeker 1 erbij, misschien 2 en deze is klaar.  En, heel erg leuk, eindelijk heb ik de nieuwe electra kunnen monteren, met het systeem, dat ik ooit als zo modern heb aangeschaft. Daardoor alleen hebben we nu in de achterkamer weer 6 nieuwe stopcontacten. Heerlijk!

DSCN0419

eindelijk nieuwe stopcontacten!

Maar ja, nu de werkzaamheden dan eindelijk in ons echte woongedeelte zijn doorgedrongen, was er geen fatsoenlijke zitplaats meer beschikbaar voor mijn avondeten. Dat heb ik noodgedwongen als een echte bouwvakker dan maar op mijn steiger opgegeten. Zoals op de bouwplaats op bepaalde dagen niet ongebruikelijk: friet met een sateetje. Zeker minder feestelijk dan menig maal dat we in de loop der jaren hier al hebben genuttigd, maar gelet op de vooruitgang en het vooruitzicht van een afgewerkte woonkamer heb ik er echt wel van genoten! Het feestelijke was in dit  geval de vooruitgang!

DSCN0477

Frietje saté op de steiger.

Nog even doorbijten en dan hebben we het hier echt fraai! Zin om een vorkje mee te prikken, ergens in de zomer? De deur staat open voor je! Ik / wij zorg/-en dat de authentieke bouwplaats-sfeer half juli voorgoed verleden tijd is!

Ik heet je graag welkom in de vernieuwde salon!

Beste vrienden en volgers,

De meesten van jullie, die mij een beetje kennen, weten dat ik redelijk gek ben van bouwen. Sommigen zullen misschien vinden dat je redelijk in de voorgaande zin probleemloos kunt vervangen door volslagen. Mag, ik kan er mee leven, ik ken mezelf enigszins op dit vlak.

Juist vanwege dit gegeven maakt het mij totaal niet uit hoe lang we al aan het bouwen zijn in Humberville, of dat we al zo lang aan het bouwen zijn. Ik vind het heerlijk om er bezig te zijn, en zoals ik wel eens zeg, wanneer ben je klaar met een hobby? Nooit toch eigenlijk?

Echter, de andere bouwpartner ziet dat anders. Vreemd genoeg… In allereerste instantie kon ik die nog wel lijmen met de belofte dat het een tienjaren plan zou worden… Maar toen die eerste 10 jaren voorbij waren, en er nog geen enkel zicht was op voltooiing, kwam de logische vraag wanneer het allemaal dan wel gereed zou zijn. Een concreet antwoord kon ik nog een paar jaar uitstellen, tot het moment dat er aangedrongen werd op een concreter antwoord.

IMG_5410

Het zwembad, nog in 2014. Inmiddels iets anders van aanzien. 99% klaar!

Nou… over een jaar of 5 zijn we denk ik wel klaar, meldde ik in 2014. En gelukkig kon ik ook dat antwoord weer een jaar of 4 gebruiken, zodat we langzaam naar de 20 bouwjaren toekropen. Tot vorig jaar, toen de bouwpartner ook deze zeepbel ongenadig lek prikte en ineens de ruimschoots voorhanden zijnde intelligentie inzette op het betere algebraïsche werk: “oh, nog 5 jaar, dat betekent, vanaf 2018, dat het in 2023 klaar is!”

Tja, tegen dusdanig rekenwerk kon niets inbrengen, hoewel ik nog even overwogen heb om geen Aardjaren, maar bijvoorbeeld Marsjaren toe te passen. Die rode planeet doet er toch 88% langer over om een baantje om de zon heen te trekken. Geen 365 dagen (soms 366) maar 687 voor een rondje om de zon. Kijk, als ik dat toe zou passen, dan zou zelfs het tienjarenplan maar net overschreden worden. En zal het zeker mogelijk zijn, om binnen 5 jaar in een definitief afgebouwd huis een baantje in ons zwembad te trekken.

Toch heb ik die truc niet toegepast, ik vermoedde dat dat niet op prijs gesteld zou worden.

Ik zie mijzelf nu dus genoodzaakt op te biechten dat ik schaamteloos jaren in zekere zin tijd heb getrokken. Tegelijk was dat niet direct om maar met het project bezig te kunnen blijven. Het was veeleer een kwestie van gewoon niet sneller kunnen, “het gaat zo het gaat”

Maar toch. Ik wil er niet langer voor weglopen, net zo min als ik destijds ben weg gelopen voor de uitdaging om het zwembad op onze 50e verjaardag te openen (hoewel het water nog een tikje fris was…):

De openbaring:

Het Huis zal in 2023 gereed zijn.

Oei, wat haal ik mij nu op de nek? Nu wordt het ineens wel heel serieus en vastomlijnd. Nu staat er een verplichting, die gehaald moet worden…

Gaat het lukken?

IMG_5944

De traphal, nog niet “geheel gereed”

IMG_7007

De toekomstige keuken. Wie ziet ons hier in 2023 al koken?

DSCN0385

De woonkamer in vergevorderde staat van transformatie. Hier lukt het zeker voor 2023!

De optimist zegt: “natuurlijk”.

De pessimist zegt: “ik geloof er geen barst van, dat kan nooit”.

En de realist? Die zal zeggen: “we gaan het zien”

Waar sta ik? Ergens rond de realist, met toch, eerlijk is eerlijk, een lichte neiging tot pessimist.

Maar: vrienden en volgers, noteer zeker 2023 alvast in je agenda. Er broeden plannen in mijn hoofd, om er een feest van te maken. Niet alleen om reden dat het Huis dan officieel in gebruik zal worden genomen, maar ook om een andere reden, die een zilverkleurig randje heeft. En daar geef ik dan weer geen toelichting op! Daarvoor zul je geduld moeten hebben tot 2023. Lukt dat???

 

 

Vrienden en volgers,

het is stil geweest, de afgelopen maanden, geen blog-update, geen bericht, geen nieuws uit Humberville. Dat is deels te wijten aan het feit dat we een fraai stuk van de andere kant van de wereld zijn gaan verkennen. Dat was indrukwekkend, zelfs dusdanig dat onze gedachten aan ons Huis bijna stil gevallen zijn. Daarmee is het werk echter zeker niet stil gevallen.

Dat zou je anderzijds best wensen, want tijdens onze reis zijn we, vrijwel ongemerkt dus, in bouwjaar 20 beland. Hoe houden jullie het vol, vragen sommige van jullie ons wel eens. Tja, hoe? Geen idee, door telkens maar weer te blijven plannen en te blijven gaan, door telkens nieuwe klussen aan te pakken en zo goed mogelijk de bestaande af te ronden. Hoe houd je het vol? Door door te gaan… Gelukkig nog steeds met plezier, dat zeker!

De laatste weekenden van 2018 zijn wij bezig geweest, met onze hoofdklus: de metamorfose van de woonkamer. We hebben veel tijd besteed aan de vloer, met de natuursteen tegels. Het verheugt mij om te zeggen dat we daar inmiddels zo’n beetje 2/3 van het gehele oppervlak van klaar hebben. Voor de mensen die de kamer een beetje kennen: we zijn tot halverwege de doorgang naar de keuken, het kelderluik is omzoomd door tegels. We zitten tegen ons huidige woongedeelte aan.

 

We hebben een vlak met standaard tegels gelegd, over een zo breed mogelijk oppervlak. Maar omdat de kamer volstrekt scheef loopt, hebben we er ook een passtrook omheen moeten leggen. Daar kunnen we dan weer mooi de gebroken tegels voor gebruiken, helaas zijn er nogal wat gesneuveld, het was niet de beste partij. Intussen zijn beide delen ook gevoegd. Met 2 kleuren: de strook in het bruin, het vlak in het zandsteengeel. Op die manier hoop ik met het vlak toch het gevoel te geven van een logisch verloop.

IMG_6983

passtrook en tegelvlak, beide gevoegd.

Het blijkt alleen niet zo mee te vallen met het tegelwerk. Hoewel onze ervaring al best groot is, we hebben per slot van rekening ook het hele zwembad getegeld, leveren deze natuursteen tegels een grote moeilijkheid op. Ze blijken namelijk lang niet allemaal van dezelfde dikte, noch grootte. Dat betekent dat je voortdurend aan het schipperen bent, om een tegel netjes naast zijn buren te leggen. En… je raadt het al, dat kost tijd! Tjonge, verrassend! Nu heb ik net van de producent van de tegellijm wel een uitstekende tip gekregen, die dit probleem wellicht aanzienlijk gaat versimpelen. We gaan het proberen.

Het eindresultaat is overigens best netjes (al zeg ik het zelf), zeker nu het ook gevoegd is.

IMG_7006

Lia aan het plafond bezig, vooral geen creme op de rode balken smeren!

Ook het plafond heeft de nodige afwerking gekregen. Voor een deel zijn de grondlagen voorzien van de definitieve afwerking, en voor de kinderbinten hebben we eindelijk, na lang zoeken een kleur bepaald. Het wordt koraalrood. Best fel, maar tegelijk fris. De eerder opgezette proeven waren mij alle ofwel te flets, ofwel te somber. Terwijl het doel altijd is geweest om een frisse heldere kamer te maken. De komende weekenden proberen we om ook het plafond tot 2/3, of eigenlijk 3/4 gereed te krijgen.

IMG_7010

Ooit bruine planken nu mooi cremewit.

Er zijn 4 vakken in het plafond met kinderbinten, en alleen het laatste vak is nog onbehandeld, maar dat is ons huidige woongedeelte. Zodra de eerste 3 delen klaar zijn, gaan we de switch maken naar het achterdeel van de kamer. Dan gaan we daar verblijven, eten, onze films kijken of onze spellen spelen. Voorlopig nog even met de aftandse meubelstukken die er staan, maar gaandeweg zal de kamer zeker vol lopen met de betere meubels die we nog in opslag hebben.

Om die switch inderdaad te kunnen maken, heb ik de voorzetwand van een stuclaag voorzien, althans een eerste laag. De afwerklaag moet nog volgen, dat gebeurt volgende week op ons eerste weekend van het nieuwe jaar. Dan kan deze ook gesausd worden, en kunnen onze hypermoderne, ouderwetse elektraleidingen (zie eerder blog hypermodern-ouderwets) aangesloten worden. Misschien dat ik mij daar nog wel het meeste op verheug, om eindelijk met die elektra aan de gang te kunnen.

IMG_6989

de voorzetwand gestuct

Al met al, is de metamorfose van de woonkamer, de salon, in volle gang, maar nog verre van voltooid. We zijn daar nog tot ruim dit voorjaar, begin van de zomer mee bezig, zeker als we de gehele kamer bekijken. Maar desondanks ben ik vol vertrouwen, dat we dit jaar in een volledig van karakter veranderde salon, eindelijk, kunnen genieten van waar we al zo lang van gedroomd hebben: een fraaie, stijlvolle kamer, in zijn volledige grootte, niet onderverdeeld met een zeil. Dat zeil, van oorsprong om de beperkte warmte van de open haard vast te houden, tot stofscheiding voor het vele schuur- en slijpwerk, zal ergens begin van de zomer ceremonieel worden verwijderd.

Van deze ceremonie zal ik jullie zeker verslag doen. En daarna geldt: komt vooral kijken wat we er van gemaakt hebben. De deur staat open!

 

Vrienden en volgers,

ons project van 2018, zoals ik jullie al eerder heb gemeld is de afwerking van de salon. En daar zijn we in de afgelopen weekenden en mijn werkmaand enthousiast en druk mee bezig geweest.

Om te beginnen hebben we de achtermuur, waar we vorig jaar de nieuwe ramen in hebben gewerkt (zie “en er was daglicht”) van de oude pleisterlaag ontdaan. Om niet bepaald ontdaan te ontdekken, dat deze muur van mooie behoorlijk rechte natuursteen blokken was opgetrokken. Niet wat de Fransen pierre de taille, gehouwen stenen noemen, behalve dan de omlijsting van de deur, maar wel van grof rechthoekig gehakte blokken zoals we ze ook al hebben gebruikt voor de trap van het buitenterras.

IMG_8327

er komen mooie blokken achter het stucwerk tevoorschijn.

Die opbouw was een aangename verrassing, want we houden allebei van het karakteristieke van zo’n muur. We hebben dan ook besloten om deze als zodanig in het zicht te houden. Alleen wel even opnieuw voegen, wat ik in mijn maand heb gedaan!

IMG_2863

dDe achtermuur, deels gevoegd, deels nog niet. Wat een verschil!

De scheidingsmuur met de badkamer hebben we ook grotendeels ontpleisterd, maar die geeft een nogal rommelig beeld. Er is een deel dat heel mooi is, net als de achtermuur, maar er is ook een deel wat lelijker is, met wat een oude doorgang lijkt met allerhande balken. Hier moet ik nog even goed over nadenken, wat we ermee gaan doen. Oude bouwsporen kunnen interessant zijn, maar de kamer moet ook wel de nodige rust krijgen….

In ons huidige woongedeelte heb ik zowaar een “geheime” oude nis ontdekt. Hier zitten tenminste 5 generaties muur of muurafwerking vlak bij elkaar. Een superinteressant stuk muur, driesterrenkost voor bouwhistorici. Maar wel rommelig, hoewel ik er al een stuk meer helderheid in heb gebracht door de nis een fraaiere kant te geven. Eigenlijk vind ik dat ik met die muur iets bijzonders moet doen, hier vliegt de geschiedenis van het Huis je letterlijk om de oren. Té interessant om te negeren.

 

Dan zijn we ook met het plafond aan de gang gegaan, dat wil zeggen hoofdzakelijk buurman 43. Eerst alles schuren, en spijkervrij maken. Dat laatste viel in de zone waar we zijn begonnen nog erg mee, de echte ramp krijgen we voor de haard, waar we ooit, als werkelijk allereerste klus, het prachtige karakteristieke, Frans-monumentale spaanplatenplafond hebben gesloopt, inclusief de onvermijdelijke tl balk. Alle spijkers van dat plafond zijn in de balken blijven steken. Onmogelijk om die op een normale manier te verwijderen, dat hebben we al heel snel vastgesteld. Dat zal nog een sport worden, maar daar hadden we nu niks mee te maken.

 

Al bij het eerste vak dat in de grondverf werd gezet door buurman, viel op hoeveel verf er door het plafond werd opgenomen, ongelooflijk! Evenzo ongelooflijk was hoezeer de kamer door alleen de grondlaag al volledig van karakter veranderde. Het bruine plafond verdween en een wit plafond kwam terug. Stond je eronder, dan leek het zowaar alsof het witte deel hoger was, dan het oude bruine deel. En het licht was sowieso aangenamer.

 

Later zijn de kleinere balken nog in de rode grondverf gezet, zodat we een goede indruk kregen van hoe het uiteindelijk zal worden. Het was even wennen, maar ik ben  enthousiast over het resultaat. De kamer wordt er een enorm stuk frisser van, en komt veel meer tot z’n recht. Met deze uitstraling kan ik me wel voorstellen dat ik er zit te genieten van m’n welverdiende rust, over een jaar of 5 als het huis klaar is (ja,ja? Is dit een primeur???). Maar vooralsnog zullen er nog veel uren in het verder afwerken van het plafond kruipen, en dan hebben we het nog maar alleen over het plafond.

Dan zijn we afgelopen zomer samen aan de slag gegaan, Lia en ik, om de vloer af te werken. We hebben daar een prachtige partij Travertin tegels voor, waarvan we de eerste hebben verlijmd. De eerste makkelijke 9 m2. Van de in totaal ruim 50, waarbij we nog de nodige overgangen en aansluitingen moeten maken. Er zal een hoofdzakelijk recht vloervlak komen, met aan de randen een passtrook van breuktegels. De kamer is nu eenmaal niet fraai rechthoekig, zoals niets in ons Huis…

 

Het effect van al deze werkzaamheden is nu al dat er een karakteromslag van de ruimte plaats vindt. Wat jarenlang een donkere ruimte was, begint steeds meer te lijken op een echte kamer, met aangenaam binnenvallend licht en een prettige helderheid.

Het resultaat tot nog toe en de ontdekkingen die we hebben gedaan zijn bemoedigend, en zetten ons aan tot enthousiast doorwerken. Wat we dan ook zeker zullen doen, om misschien aan het eind van dit jaar de kamer een stukje definitief in te kunnen richten. Een hoop meubels hebben we er al klaar voor staan.

In de lange periode in de zomer, die achter ons ligt, heeft er veel plaats gevonden in het Huis, jullie hebben er in de vorige update een glimp van mee gekregen. De mooiste en voor ons voornaamste klus die daarbij even de revue passeerde was de voltooiing van het bad.

We hebben er lang naar toe geleefd, want al bij het allereerste begin, toen we alle muren nog moesten metselen en diep in de grond aan het wroeten waren, was er al het plan om in deze hoek een fraai 2-persoons bad te plaatsen. Lekker aan het raam, aan de zonzijde van het Huis. Hoe heerlijk zouden we het vinden om er in te luieren en loom uit de ramen te staren? (terwijl er niemand naar ons kan staren, vanwege de ingebouwde positie van het Huis!)

Welnu, het is zover!

Nadat ik mezelf een beetje had geïnstalleerd in het Huis, en een dagje had besteed aan het acclimatiseren en het wennen aan het vooruitzicht om de komende tijd volledig alleen te zijn, heb ik mij gericht op het afbouwen van het bad. Eerst een check uitvoeren op de waterdichtheid van het bad, door dit met emmertjes en emmertjes te vullen (zo’n 2-persoons vraagt een behoorlijke hoeveelheid!). Ik had net verheugd aan het thuisfront bericht dat alles waterdicht was, toen ik ineens toch een plas water ontdekte… Verdorie!

Maar ach, het bleek slechts te gaan om de overloop. Het pijpje dat moet voorkomen dat het bad te vol raakt en zo een extra afvoer vormt. Het zat met rubbers in een voorgeboord gat geklemd, maar het rubber sloot onvoldoende af. Een simpele kitrand deed wonderen.

Een rond bad met tegels afwerken, hoe doe je dat dan? Behalve dan met de standaard badombouw, die ik nu net niet wilde gebruiken (eigenwijze architect!) Weer met tegelmatjes? Daar is nooit op gerekend, en voor de ruimte vond ik het logischer om met de zwembadtegels te werken. Bovendien, daar had (en heb) ik nog dozen en dozen van staan. Ik heb een inmiddels ook al stokoude voorraad gipsblokken aangesproken, en ben aan het slijpen gegaan. Elk blok precies even breed als een tegel met een kleine afschuining aan de kopse kant om deze tegen elkaar te kunnen verlijmen. Strikt genomen wordt de ombouw zo niet rond, maar valt dat op in het eindresultaat? Beoordeel het zelf aan het eind van dit verhaal!

Alles goed uitgedacht? Geen zaken over het hoofd gezien? Alles helder? Vooruit dan: lijmen die blokken. Met een nieuw goedje, mij onbekend: PUR lijm. Spuitbus, rolletje PUR op een blok leggen, even laten drogen, tegen elkaar drukken, even vasthouden en muurvast. Prachtig spul, het heeft er een fan bij! Achter elkaar zette ik de blokken tegen elkaar rond het bad, nadat ik wel met de waterpas de juiste lijn op de vloer had geprojecteerd overigens. De blokken moeten uiteraard wel de lijn van het bad volgen!

IMG_2161

de eerste rij blokken geplaatst

Vervolgens heb ik mij op het plateau geworpen en heb een paar betonblokken op elkaar gemetseld. Balkjes ertussen om een reststuk vloerplaat te dragen, met daarover weer een cementplaat, die precies op de hoogte van de zwembadmuur uit kwam. En dan tenslotte, maar dat was een dagje later, een coatinglaag eroverheen, zoals we in het zwembad hebben gebruikt. Bewerkelijk, maar bekend terrein voor me. En vervolgens het trapje metselen, ook weer van betonblokken, aglo’s voor de kenners.

Eenmaal ook het trapje gereed, kon de ombouw verder onder het bad geplaatst worden, met een 2e rij blokken, waarvoor ik nog maar eens een uurtje of wat aan het slijpen was. Ik bespaar jullie alle technische details, maar het was ingewikkeld, neem dat van mij aan. Na “slechts” 3 dagen werken stond de badombouw met 2 plateautjes volledig gereed voor het tegelwerk. Voor mij het leukste werk…

IMG_2351

De eerste tegels, hier nog makkelijk.

Daarom heb ik het over een paar dagen uitgesmeerd. Letterlijk. Moest trouwens eigenlijk ook wel, want in de serre liepen de temperaturen aardig op. Kwam ik in de keuken, waar het 26º C was, dan voelde dat als heerlijk koel aan… Ik werkte de ochtend in de serre, en de middag in de salon, waar het ook prettig koeler was.

Zo bereikte ik het punt dat ik op mijn verjaardag, weer eens op een vrijdag de dertiende, de laatste tegels op en rond het bad kon verlijmen. De avond ervoor al zorgvuldig op maat gemaakt, voor alle randen en aansluitingen, en dat waren er heel wat. Wat een fijn cadeau was dat van mij, voor mij!

IMG_2858

Gebruiksklaar!

Het moest nog even gevoegd worden, en vervolgens konden we het in onze week samen in gebruik nemen. Dat gebeurde nota bene met een klein bubbeltje. Niet uit het bad, wel uit een flesje. Een soort bubbel(s)bad… Proost!

IMG_3442

met bubbels!