Dat hebben wij namelijk wel gedaan..

Mais d’abord un petit mot de bienvenue pour mes premièrs suivants Français: Bienvenue sur mon blog I et O, du 60-‘ème.. J’espère que simplement par vous montrer les photos de l’avancement vous resteriez au courant de notre maison en Haute-Marne! Et sachez que pour un rendez-vous sur place vous seriez aussi toujours les bienvenues!

Goed, vrienden en volgers, na deze korte introductie aan mijn eerste Franse volgers, dan over tot dat verdraaide uitvlakken

Want daarvoor hebben wij, in letterlijke en figuurlijke zin in tijd een behoorlijke tol betaald. En het klonk zo simpel in het advies van de mortelleverancier: Vloer en wanden indien noodzakelijk uitvlakken. Deze inkrassen en vervolgens nat in nat op laagdikte brengen met een minimum van 5 mm en een maximum van 30 mm zodat een vlakke ondergrond ontstaat, en laten drogen. Voilà, hoe moeilijk kan het zijn?

Nou, behoorlijk dus, zoals ik helaas tot mijn eigen schade heb moeten uitvinden in het Paasweekend. Toen de betonwand eindelijk volledig vrij was van alle belemmeringen, zoals de poten voor de noodvloer, rommel, al aangeschafte materialen voor het zwembad, en tegels, kon de wand pas goed in ogenschouw genomen worden. En wat daarbij aan de orde kwam, stemde niet bepaald vrolijk!

Vermoedelijk is het volgende gebeurd: doordat de houten kist aan de onderzijde begon uit te buiken, is de kist in zijn geheel gaan vervormen, met allerlei golven in het beton naast de veelbesproken betonbuik als gevolg. En die golven kon ik pas echt zien toen ik verwachtte de wand glad en strak te kunnen zetten, volgens het bovenstaande principe.

Echter, een wand van zo’n 10 m lengte dusdanig strak en vlak krijgen dat het tegelwerk er netjes uit komt te zien, is een klus die ik niet voor elkaar krijg, en geen van mijn helpers evenmin. Dat accepteren is niet echt een prettig gebeuren. Maar ja, je kunt je kop in het zand steken en denken dat het toch allemaal wel zal lukken, maar dan zul je toch ook op een bepaald moment merken dat je er inmiddels al wel heel veel zakken met behoorlijk prijzige uitvlakmortel in hebt gestopt, zonder dat het nu in orde komt. Gelukkig was die laatste vrees groter dan de angst om mijn nederlaag op dit gebied te erkennen.

IMG_2793

stenen worden perfect op tijd geleverd

Het roer is omgegooid, en het plan is opgevat om een nieuwe voorzetwand voor de betonwand op te trekken. En dat is waar we ons de afgelopen weekenden mee bezig hebben gehouden. 3 Weken geleden is de wand in zijn totaliteit opgetrokken, na een  prachtig op tijd uitgevoerde Franse materiaalleverantie.

IMG_1586

de muur komt langzaam omhoog

IMG_2801

en hop, nog een steen

IMG_1607

de muur op hoogte, vanuit de hoogte

En het afgelopen weekend hebben we de nieuwe onderwaterlampbehuizingen geplaatst en is de bovenzijde afgewerkt. En nu staat er een mooie strakke wand, aan de achterzijde vol geblubberd met dunne mortel om de waterdruk aan te kunnen.

IMG_2840

de bovenaansluiting, gereed voor aanstorting

IMG_2844

de bovenzijde deels al aangegoten

Dit maakt dat we de komende weekenden, met Hemelvaart (zelfs een week) en met Pinksteren ons volledig kunnen richten op het tegelwerk. Eindelijk, en behoorlijk laat, met dank aan onze verwoede en vergeefse pogingen. Het is best pijnlijk om me te realiseren hoeveel tijd we zinloos aan het afvlakken hebben besteed, en hoe goed we die hadden kunnen besteden aan het andere werk. Maar ja, het is nu eenmaal zo gelopen, en er is geen weg terug, tenzij iemand van jullie, volgers, spontaan een methode heeft gevonden om Einstein te omzeilen en terug in de tijd te gaan….. Niet?? Jammer!

IMG_2825

Jèèhh, de muur vlak en op hoogte! nu tegelen!

De druk op ons zwemstreven aanstaande zomer wordt nu wel onaangenaam hoog. Maar op dat gebied steek ik wel nog even een maand of 2 mijn kop in het zand, nog even struisvogelpolitiek en stug doorgaan met tegelen. Misschien nog een allerlaatste spurt eruit persen en een extra weekend voorafgaand aan ons geplande feest plannen…

Ik blijf jullie op de hoogte houden van de vorderingen, die de komende weken toch behoorlijk metamorfosisch zullen worden. Er zal behoorlijk wat kleur in het zwembad aangebracht worden!

En dan tot slot nog een paar woorden over ons verjaardags-sponsorproject, de tegelmatjes, aangekondigd in mijn vorige blog: de eerste toezeggingen zijn binnen. Om redenen die jullie ongetwijfeld zullen begrijpen, vermelden wij hier geen rekening nummer, maar stuur ons een berichtje als je wilt doneren en wij zullen je daarvoor de mogelijkheid bieden. 

Bij voorbaat dank hiervoor!

Advertenties

Tja, onze serre, om het zwembad voldoende lang te maken voor een fatsoenlijke slag. Vorige keer vertelde ik al hoe de serre is zijn ruwe vorm er uiteindelijk was gekomen: na lang bouwen en veel geduld. Voor de afwerking werd ons geduld andermaal op de proef gesteld, en zelfs nu is hij feitelijk nog niet geheel af. Maar er zijn wel leuke stappen gezet, vooral de afgelopen zomer, maar ook recenter nog.

Al vanaf 2012 stond de serre overeind. Eerst nog zonder grote ruiten, behalve in de deuren, die ik in de fabriek had laten zetten en kitten. Die ruiten zijn er “snel” in gekomen, al een jaar na plaatsing, een record voor ons! Ik heb ze zelfs redelijk gekit gekregen, hoewel dat nou net een klus was die ik eigenlijk toen nog niet beheerste, pas sinds afgelopen weekende heb ik het idee dat ik het werkelijk onder de knie heb…

IMG_0268

Het kozijn net geplaatst, ruiten nog niet, en de afwerking??

In verschillende fases vorderde de afbouw: de dakrand met de goot, de bovenramen, die aan de binnenzijde afgedicht werden, omdat het plafond, c.q de vloer van het dakterras erachter langs loopt, en de gemetselde wanden. Die laatste werden eerst geïsoleerd met platen die nog van de vloeren over waren. En daarover ging weer een zware waterbestendige cementplaat.

Maar onder de puien bleef het nog lang open, en wel tot deze zomer. Ik wilde daar namelijk niet dezelfde platen aanbrengen, omdat deze door de regen heel snel heel lelijk zouden worden. Maar wat dan wel? Tja, daar was het antwoord niet leuk maar wel simpel op: metselen! Nou houd ik over het algemeen wel van metselen, ik vind het best geinig om te doen, maar niet met die groffe stenen van ons. Daar is geen lijn in aan te houden, en geen tempo in te maken.

Maar ja, het moest toch gebeuren, ik moest er aan geloven. Nu hadden we van de openingen van de nieuwe ramen in de achtergevel (zie “en er was daglicht”) nog een flinke partij stenen, en vooral mooie stenen d.w.z een beetje fatsoenlijke rechte blokken liggen, en die konden hier prachtig voor gebruikt worden. Maar dan wel in gelijke breedte. De hoogte mocht wel variëren, de breedte wilde ik niet dikker dan ± 10 cm hebben, zodat ik tenminste een aardig net muurtje kon metselen.

Dat leidde tot enkele intensieve slijpsessies, met de slijptol, en voor de dikkere stenen met de boorhamer, om extra gaten te boren, om de steen te laten splijten. Nou, en voor een paar lagen metselwerk, ben je dan al gauw een uurtje of 2 aan het slijpen. Bestoft kun je dan na afloop constateren, dat je een “enorme” voorraad stenen klaar hebt liggen.

IMG_2361

Slijpen, slijpen, slijpen en af en toe boren.

IMG_2362

Wat een voorraad al! (net genoeg voor anderhalve laag..)

Ja, ja, een enorme voorraad. Die echter ook enorm snel geslonken is, als je eenmaal begint met metselen. Maar, desondanks het ging voorspoedig en het kwam er aardig uit te zien. Ik wist zelfs rekening te houden met een buitenkraan en een extra stopcontact in de muur, die ik er mooi, ik zou zeggen professioneel, in heb weten te werken.

IMG_2371

Het eerste metselwerk, op een fundament van makkelijker stenen.

Zo heb ik in enkele sessies de muur op weten te trekken tot onder de kozijnen, maar wel nadat ik hier nog wat lood had aangebracht om de bovenkant van de muren mee af te dekken. Omdat ik zo lekker bezig was, heb ik zelfs, een tikje tegen de zin van Lia, eindelijk de trap naar het verhoogde terras gemetseld.”Als je toch bezig bent…” Hier hebben we eerst een binnenwand van aglo’s opgetrokken (die grote cementblokken, die we binnen ook veelvuldig gebruikt hebben), om de tredes van de trap wat meer stabiliteit te geven.

IMG_2605

Al flink gevorderd, zelfs de hoek om en de trap in ontwikkeling.

 

IMG_3354

De trap verder in ontwikkeling.

In ons vorige weekend, in oktober, hebben we dan eindelijk de traptredes geplaatst. Bijzondere tredes, want gezaagd uit oude vensterbanken van de kloosterkazerne in Breda, waar ik in 2002 als opzichter aan heb meegewerkt, en deze loodzware, maar bijzondere blokken in de vuilcontainer zag belanden. Daar ben ik in figuurlijke zin voor gaan liggen, letterlijk is dat zeer onaangenaam, gelet op het gewicht van die blokken, van tientallen kilo’s per stuk. Op een aanhanger gingen ze via een zagerij, naar Bergen op Zoom en uiteindelijk naar Humberville, waar ze vanaf 2003 in opslag hebben gestaan.

DSCN1569

De oorsprong van de tredes/vensterbanken: de kloosterkazerne in Breda, nu Holland Casino.

Maar nu niet meer! Ze doen nu eindelijk waarvoor ze ooit meegenomen zijn, en we kunnen er nu op waardige wijze en belangrijker, volkomen stabiele wijze mee ons hoge terras op schrijden.

IMG_4426

en met tredes.

En nadat het voegwerk van de nieuwe muren was uitgevoerd, was er weer een belangrijke stap gezet in de voltooiing van de serre. Is hij dan eindelijk voltooid? Nee hoor, toch nog niet, want die waterbestendige cementplaten moeten nog een stuclaag krijgen. De eerste zak mortel is daar al voor besteld, die zal er over een paar weken opgesmeerd worden, om te kijken of de kleur aansluit bij de stenen. Zoniet, dan volgt een andere kleur, zo ja, dan volgen meerdere zakken, en zal de serre eindelijk echt, volledig, 100% gereed zijn!

Het Huis is al niet te klein meer, nu nog fijn in de afwerking… We zijn ermee bezig!

Vrienden en volgers,

een wat andere update dan gebruikelijk, want deze overspant een wat langere tijd. Te beginnen bij het allereerste begin, het ontwerp van ons Huis. Want hoewel de globale plattegrond voor mij van het begin af aan vast stond, moest er natuurlijk nog wel het een en ander uitgewerkt worden. Zo was mij al heel snel duidelijk, dat als ik een zwembad van een beetje lengte wilde creëren, het Huis eigenlijk te ondiep was, lees niet lang genoeg. In ieder geval niet als er ook een entree bij moest komen. Zo groot als het was, bleek het toch te klein…

Nu was dat niet het enige probleem, want er kwam ook nog eens vreselijk weinig daglicht naar binnen. En dat is waar ik juist als architect zo van houd: daglicht. Ook een probleem om op te lossen.

imm026

de oude achtergevel, veel te dicht en veel te zwaar

Die oplossing was simpel bedacht: een uitbouw, een serre, die bijna 2,5 meter buiten de oorspronkelijke achtergevel zou komen. Daarmee kon een zwembad van bijna 10 m. lengte gecreëerd worden,  een leuke lengte, waar je tenminste een paar goede slagen in zou kunnen zwemmen (dat klopt, weet ik intussen uit eigen ervaring).

Een grote serre zou er komen…

Een probleempje van een paar kuub werd daarbij wel gevormd door de bestaande achtergevel, die daarvoor moest wijken. Een paar kuub? Ja, inderdaad, want een muur van ± 60 cm dik brengt een paar kuub stenen voort als die ca 5 m hoog is (inclusief fundament) en een meter of 8 breed.

Rekensommetje?

Nou vooruit: 5 x 8 = 40 m2.

60 cm dikte: 40 x 0,6 = 24 m3 !

imm014

De eerste stappen om 24 m3 te slopen

Okee, dat was dan wel inclusief wat er aan mortel min of meer tussen zat. Meer min dan meer overigens, want er was vrijwel geen sprake van enige hechting, je kon de stenen zo van de muur rapen.

Een curieus moment volgde toen we met de latei van het oude raam (nu de badkamer) bezig waren. Ineens verscheen “de Hoed” ten tonele, de plaatselijke bouwvakker. Hij zag ons aan het werk. Ik stond op de latei, die gesloopt moest worden, en was voorzichtig de stalen strips als wapening van de betonplaat aan het vrijmaken om door te kunnen slijpen. Deze werkwijze kon zijn goedkeuring niet wegdragen, en overenthousiast pakte hij zelf de slijptol, ging onder de latei staan en sleep de staven door….. Hij kon net op tijd wegspringen om de latei pal voor z’n voeten neer te zien storten, hij werd net geen schoenmaat kleiner. Franse slag?

DSCN0224

Toen de latei er nog net lag…

De muur afgebroken kon het fundament van de serre verder uitgebouwd worden. We waren er namelijk al aan begonnen, wat op zich een fraai stukje onmogelijke bouwtechniek opleverde: onder de bestaande muur door metselen.

imm002

onmogelijk metselwerk

Hoe dan ook, dat was in 2002. We hadden net een beetje gemetseld voor de zwembadbak. En als je een gevel afbreekt, heb je geen gevel meer (soort Cruyffiaanse wijsheid). Inderdaad, zo hebben wij bijna 10 jaar zonder deugdelijke achtergevel geleefd en gewerkt. De gevel bestond uit niks meer dan een staketsel gebruikte balken met een zeiltje er voor. In het begin was ik nog zo optimistisch er een keurig PVC-gootje met regenpijp aan te monteren. Dat zeil moest het uiteindelijk zo lang doen, dat er aan het eind weinig meer dan een net van wapeningsdraden van over was, met wat flinters kunststof eraan.

Dichtmaken tegen ongedierte, lees katten (voor de kattenliefhebbers: dichtmaken tegen ongewenst kattenbezoek) ging door middel van een aantal stenen op het zeil. Het telkens vast zetten met latten, was te tijdrovend gebleken. Menselijk bezoek hebben we er nooit gehad, het dievengilde heeft nooit beseft wat een open uitnodiging de achtergevel voor hen vormde. Anderzijds, er was ook niks te halen, behalve misschien wat materiaal. Dat er nooit iemand is binnen geweest, kunnen we echter niet met zekerheid stellen, ik durf niet uit te sluiten, dat buurman Jojo, wel eens een excursietje in onze klusopgave heeft gehouden..

DSCN0330

de muur van de serre verrijst

Stapje voor stapje gingen we vooruit. Het opgaande metselwerk van de hoek werd in 2005 opgetrokken, de muur aan de overkant met Pasen van het daaropvolgende jaar. In dat jaar werd ook de blauwe kolom geplaatst, die de gevel moest gaan dragen. Het dakterras, althans de vloer ervan, kwam er direct achteraan. Daarna heeft het jaren zo gestaan, er waren andere prioriteiten, zoals het dak.

Pas in 2012 bouwden we verder aan de serre, en kreeg deze langzaam zijn definitieve vorm. Eerst de nodige dakbalken, om veiligheidsruiten te dragen, die op een mij welbekende manier op de aanhanger uit Nederland mee waren genomen. Het zag er niet uit, maar het zat muurvast, en daarmee voldoende veilig.

IMG_8654

Ja hoor, echt waar, het zit vast en is veilig!

Met een pannenliftje werd ruit na ruit naar boven geschoven en voorzichtig op de balken geplaatst. Eindelijk echt licht in de zwembadruimte. Weer een paar maanden later volgde de pui, en daarmee was het Huis eindelijk groot genoeg geworden.

IMG_8685

ruit na ruit gaat omhoog en komt op z’n plek te liggen.

IMG_0113

een serrepui in montage…

Maar de afwerking van het geheel?

IMG_0181

…en gemonteerd, maar nog zoooo veel afwerkingen!

Tja, dat ging weer een tijdje duren, en is zelfs nu nog niet klaar. Maar het is wel onderwerp van activiteit geweest tijdens onze zomerse klusperiode. Meer daarover in de volgende update.

 

Vrienden en volgers, dat is wat ik nu gooi. Wees gerust, ik stop niet met het Huis, dat is in hoofdzaak nog te leuk. Nee, ik doe dit op een klein aspect, dat op het grote geheel nauwelijks effect heeft, hoewel je dat aan de bestede tijd niet zou zeggen.

Sinds 2 dagen geleden is het me duidelijk geworden, dat ik een probleem waar ik al een tijdje mee worstel niet overwonnen krijg: de lekkage van de onderwaterlamp. Ik schreef er al over in de update “onzichtbaar maat- en gietwerk”. Die lekkage kwam aan het licht toen we het water in het zwembad de eerste keer over de lampen heen lieten stijgen. De andere dag tekende zich een natte plek af op de badkamervloer, en vervelender nog, op de een of andere, nog steeds niet opgehelderde manier, sloeg het door naar de kelder, die vervolgens blank kwam te staan. Meteen hebben we toen het water weer weg gepompt, dat gaat gelukkig met de installatie lekker snel.

IMG_2393

NIET de bedoeling: zwembad in de kelder

Het leek erop dat er water door de leiding van de elektra (met beveiligde kabel hoor!) naar beneden liep. Dat kon wel aangegoten worden met wat hars, hoewel ik met dat spul een klassiek slechte verhouding heb. Bij mij werkt het gewoon niet, of: ik kan er gewoon niet mee werken… Desondanks heb ik het afgelopen zomer weer geprobeerd, en het leek gelukt te zijn. Ook toen heb ik het water laten stijgen, en de leiding bleef droog, maar de vloer van de badkamer opnieuw niet.

Verdorie! Nóg een lek ergens, dit moet dan langs de behuizing zitten. En die is enkel aan de achterzijde bereikbaar voor inspectie, hoewel met veel moeite en bovendien door een net nieuw stuk tegelwerk, met onze mooie matjes.

IMG_2373

Op zoek naar de lamp, door de badkamermuur heen

Jammer dan, dat moest er voor een klein deel dan maar even aan geloven. De behuizing heb ik zo goed mogelijk vrijgemaakt, ondanks dat een deel onder de vloer zit en niet lekker bereikbaar is. Ik ben vervolgens op zoek gegaan naar een mortel, anders dan de 2-componenten giethars, om het gat mee aan te gieten, maar die heb ik niet gevonden. In plaats daarvan heb ik een voorraadje onderwaterkit aangeschaft, waarvan ik 2 patronen heb leegspoten rond de behuizing.

Met 24 uur droogtijd in acht genomen, heb ik voor de derde maal de kraan aangezet…. en voor de derde keer is er water doorgelekt, zelfs nu nog ernstiger dan de voorgaande keren. Balen!

IMG_3468

De vrijgehakte behuizing lekker ingesopt met kit…toch lek!

Maar eigenlijk voornamelijk balen, dat een angstig voorgevoel, dat ik het niet verholpen zou krijgen, is uitgekomen. Ik had namelijk al ernstig rekening gehouden met dit gegeven. Nu is de enig resterende oplossing de meest dramatische: sloop. Ik erken mijn nederlaag…. (met pijn in het hart).

Sloop? Van de lamp dan. De behuizing gaat uit de muur, de tegels van de ster hak ik eraf, hopelijk blijven ze heel, en anders heb ik nog een slijpartiest in mijn omgeving voor nieuwe.

IMG_2914

Mijn (terecht) trotse persoonlijke slijpartiest, inclusief kunstwerk

Het gat in de muur metsel ik dicht, een nieuwe laag coating eroverheen (vandaar dat de tegels eraf moeten) en dan opnieuw tegelen. De ster komt wel terug. Al was het maar als herinnering aan…  Alles bij elkaar zou het niet veel meer dan een dag werk moeten zijn, hoewel vanwege de droogtijden verdeeld over enkele dagen.

Afscheid van een lamp. Hoe erg is het nu eigenlijk? Zwemmen we straks in het donker? Nou nee, niet bepaald, met 29 in plaats van de voorziene 30 lichtpunten in het zwembad zou ik toch denken dat het met het licht wel mee zal vallen.

IMG_9111

Gebrek aan licht? Dacht het niet!

En van de 3 onderwaterlampen zijn er nog steeds 2 wel functioneel en niet lek. Of, als ik het van de slechte kant bekijk: kan ik er van 2 niet achterhalen of ze wel of niet lek zijn.. Vanaf die lampen kan ik onmogelijk vaststellen waar het water naar toe gaat. Dus zijn ze voor mij niet lek.

Als ik de lekkage op deze manier dan verholpen heb, op de meest rigoureuze manier denkbaar, dan zal ik het water eindelijk wel tot de gepland hoogte door kunnen laten stijgen. Dan pik ik mijn gegooide handdoek weer op uit de ring, en gebruik hem voor het enige juiste doel waarvoor hij is uitgevonden: mijzelf afdrogen na een voldaan moment zwemmen in ons 2 meter diepe bad.

Alleen zal dat wel volgend seizoen zijn…

wie lang bouwt zoals wij, maakt veel mee. Sinds afgelopen zondag moeten we een nieuw treurig feit aan onze lange lijst ups en downs toevoegen: het overlijden van een van onze eerste medeklussers: Klaas van Loo, Lia’s vader.

DSCN3134

Al in het vroegste begin was hij er bij. Of dat toen was omdat hij het zelf echt zo leuk vond of omdat hij zijn oudste dochter toch ietwat in de gaten wilde houden bij die toen ook nog relatief nieuwe vriend van haar, heb ik nooit durven vragen. Gelet op z’n plezier toen, vermoed ik toch het eerste. Hij genoot van wat hij kon bijdragen.

Boek 2 -132

Een letterlijke steen bijdrage.

In de beginjaren kon hij op zijn eigen tempo nog best wat werk verzetten, later werd dat minder toen de lichamelijke achteruitgang ingezet had.

DSCN1753

Volop “aan de slag” in wat het dompelbad moet worden (nog steeds)

Maar ietwat tegen beter weten en vooral voelen in, moest en zou hij toch nog zijn steentje bijdragen. Dan zat hij ’s avonds bij het haardvuur wel pijnlijk over z’n gewrichten te wrijven, maar tegelijk was hij erg content aan onze droom mee te kunnen werken.

Een paar keer leverde hij zijn bijdrage bij het storten van beton, zoals bij de vloer van de badkamer en keuken, de grote betonwand in het zwembad en de douche. Het was hard werken, maar het waren grote stappen voorwaarts, die de nodige opgewektheid met zich mee brachten in het bouwteam.

DSCN6027

De bovenkant van de douche wordt afgestreken, inmiddels niets meer van te zien…

DSCN6009

De stortploeg van 2004, voor de douche

Omdat er in het begin nog maar weinig gelegenheid was om een beetje fatsoenlijk te slapen, gebeurde dat toen vaak in de camper die hij samen met Mieke gekocht had. Dat die dan tegelijk wel kon dienen als lastwagen om bijvoorbeeld een vracht tegels mee te sjouwen, was voor ons een prettige bijkomstigheid. Voor hen was het lastiger, omdat ze na een lange vermoeiende rit niet direct konden gaan slapen, maar hun slaapplaats eerst tegelvrij moesten maken. Komische momenten waren dat.

Jammer genoeg heeft die periode eigenlijk te kort geduurd. Het werd op een gegeven moment echt ondoenlijk voor hem om nog een fysieke bijdrage te leveren, en al jaren geleden hebben we hem voor het laatst mee kunnen nemen. De reis werd te zwaar, de pijn te groot, de opgave daar te komen en te zijn simpelweg te zwaar.

DSCN0283

Klaas’ laatste actieve bijdrage, in november 2006

Zijn bijdrage ging eruit bestaan dat hij de aanhanger ter beschikking stelde. Hoe vaak we die niet hebben opgehaald in Wierden, met de mededeling dat we er weer een forse vracht mee moesten vervoeren… ontelbare keren. Hij werd een keer proletarisch bij mij in Bergen op Zoom geleend, schrikken, maar stond bij terugkomst weer op hetzelfde plek geparkeerd, voortaan dus toch maar in de garage. Voor vele tonnen materiaal is dat karretje verantwoordelijk. Maar gelukkig kwam het in goede staat telkens weer terug.

In de verhalen over onze vorderingen was hij altijd nog geïnteresseerd, zelfs toen hij de laatste jaren de woorden niet meer kon vinden om zijn vragen te stellen. Hij zag het vorderen, en kon dan weliswaar met woorden niet goed meer uitdrukken wat z’n ogen zagen, maar het begrip was er.

Trots kon hij vorig jaar bij de opening van ons zwembad nog vertellen wat hij had mee gemaakt en waar hij aan had mee gewerkt, de nodigen onder jullie, vrienden en volgers, hebben het bij de officiële opening kunnen aanschouwen, in het filmpje dat we er voor hebben gemaakt. Het stemt ons tevreden, dat hij de ingebruikname van het zwembad nog heeft mee gemaakt, al was het dan van een forse afstand.

Deze zomer ging het geregeld al bijna definitief mis, maar telkens krabbelde hij toch weer op. Voor onze werkperiode maakten we ons zelfs zorgen of we wellicht vroeger en onverwacht zouden moeten vertrekken. Maar zijn definitieve vertrek uit deze wereld heeft hij weten uit te stellen, tot iedereen terug was van vakantie, en zijn verhalen had verteld.

Klaas, bedankt voor je inspanningen, dank voor alle keren dat je auto, aanhanger en camper ter beschikking van ons maffe project hebt gesteld.

Ik weet niet of er daadwerkelijk een plek boven is, die het mogelijk maakt om mee te kijken, maar als dat zo is, je weet, we hebben 15 dakramen in het huis gebouwd, aarzel niet om er zo af en toe eens een (figuurlijk) blik doorheen te werpen, het liefste als we er zijn.

fullsizeoutput_1e62

kijk, dat ene, met dat oranje dak en al die dakramen…

Je rust is je gegund…

Adieu!

Vrienden en volgers,

Na de totale gezichtsveranderende werkzaamheden in het zwembad waar ik jullie de afgelopen keer over vertelde, met onze poot, nu een bericht over volstrekt onzichtbare werkzaamheden. Maar wel van een zeer groot belang voor het prettige gebruik van het zwembad. Waarschuwing: het wordt wel een wat technisch verhaal…

Ja ja, hoor ik jullie nu bijna denken, onzichtbare werkzaamheden, het zal wel, die 2 zogenaamde bouwers hebben natuurlijk heerlijk in dat zwembad van hen liggen genieten, en doen dan net of ze gebouwd hebben. Heeft een van hen daar immers ook al niet een verhaaltje op een ander sociaal medium over geplaatst? Nou dan! Nee hoor, echt waar! We hebben echt wel verder gewerkt aan het Huis. We zijn nu alleen in het stadium gekomen, dat er weinig van te zien is.

We hebben met name aan onze lekkages gewerkt, dat wil zeggen om die te dichten dan natuurlijk. We weten zeker dat we er een hebben bij de onderwaterlamp, en vermoeden een tweede, bij de jetstream. Om alle onzekerheid daarover uit te sluiten, hebben we beide plekken aangepakt. De onderwaterlamp (nu nog even niet) is uit de behuizing gehaald, om er een klein triplex plaatje in te lijmen, zodat een klein bakje ontstaat rond de lekke kabeldoorvoer. Zo gepiept…

IMG_1747

de lamp weer uit z’n behuizing

Lastiger was het bij de jetstream. Om te kunnen gieten, moesten we daar een groot gat maken in de betonvloer. Het lek zat namelijk net onder de vloer van het terrasje, waar je van onderaf in het keldertje niet bij komt. Tegel eraf, de lijm verwijderen en boren. Het boren ging goed, gelukkig miste ik een vloerverwarmingsslang net. Zit het toch ook eens mee… Al redelijk snel had ik een groot gat geboord, voldoende om goed te kunnen gieten.

IMG_1750

toch weer een tegel slopen..

We gebruiken daar een speciaal produkt voor, een hars op basis van 2-componenten. Het voordeel daarvan is dat dit zo vloeibaar is, dat het in elk gaatje loopt. En dat is dus precies ook het nadeel, want als je niet een ontzettend goed afgesloten bakje of kistje maakt om in te gieten, loopt het er langs de gaten weer net zo hard uit.

En da’s natuurlijk gebeurd, hoe kan het in ons geval ook anders? Er moest een klein kistje om alle pijpen en slangen heen gemaakt worden, en da’s moeilijk dicht te krijgen. Dat bleek toen we op zondagochtend ons blikje hars hadden aangemaakt en het in het geboorde gat goten: het liep er door een klein gaatje net zo hard uit, ondanks dat ik dacht alle gaten zorgvuldig afgekit te hebben. 0,5% open = 100% lek!

IMG_1758

Helaas, ondanks alle moeite toch net niet 100% dicht, dus 100% lek!

Nu moesten we op de vloer ook nog een stukje ingieten, waar het uit het kistje bijna automatisch in liep, was die dure hars toch nog niet verloren… Niet weer een duur blik hars misbruikt.

Bij de onderwaterlamp werkte het kleine stukje hout dat we als kistje in de lamp hadden gelijmd wel goed, en konden we de hars erin laten lopen, met behulp van een dichtgetaped PVC-bochtje. Dat ging geweldig, het bakje in de lampbehuizing liep keurig vol.

IMG_1839

keurig achter het plaatje.. Dicht?

Het was alleen schrikken toen we rook uit het kistje zagen komen. Huh? Wat gebeurt hier? Het bleek dat de beide componenten van de hars een reactie met elkaar aan gingen waar warmte bij vrij kwam. Voor de scheikundigen onder de lezers en volgers: een exotherme reactie. Let wel: dusdanig heet dat je je vingers eraan brandt! Voor zover je je vingers in dat spul wilt steken, het is (uiteraard) zeer hardnekkige lijm! Raar spul, dat is het!

Nu moet er toch nog een extra blik aan te pas komen om ook de jetstream goed aan te kunnen gieten, nadat ik nog eens extra alle gaten van het kistje heb gecontroleerd.

En als dat dan toch goed is gekomen, en dat gaat het komen, dan kan de kraan weer extra open. Dan kan er nog een kuub of 40 extra water in het zwembad, waarmee we dan eindelijk de zo gehoopte diepte van 2,0 meter bereiken. Dan kan ik eindelijk mijn echte, echte duik nemen, zelfs vanaf het verhoogde buiten of binnenterras.

En op die grote duik verheug ik mij ook al weer enkele maanden, hoe vreselijk leuk en comfortabel het zwembad nu al mogen zijn, zelfs nu het dan ook verwarmd is (huidige stand: zeewater +). Heeft er soms iemand nog een thermometer over?

Om dat te illustreren, onze nieuwe ontdekking: Ja! je kunt heerlijk van een gin tonic genieten, drijvend in het bad…

IMG_1831

Proost

Komt er nog iemand het mede proberen deze zomer?

In alle euforie om het afgelopen feestmoment van de werkelijke ingebruikname van het zwembad, is het misschien leuk om nog eens even over de schouder terug te kijken naar hoe het allemaal is begonnen in het zwembad.

Stel je voor, een volledig lege ruimte, gevuld met niks meer dan grootse ideeën, waaronder dus dat zwembad.

fullsizeoutput_1c6c

Zoals we ooit begonnen zijn.. De poot in oude glorie (en zo ook de achtergevel)

Om de juiste diepte te kunnen bereiken, ik wilde 2 meter halen, moest de “vloer” behoorlijk uitgegraven worden. En daar hadden we meteen de eerste technische uitdaging aan onze broek hangen! Want de muren en de poten van het huis bleken niet echt gefundeerd te zijn. Die hele grote eiken poot, waar 1/3 deel van het dak op rust stond doodgewoon los op een gigantisch blok steen. En dat blok lag ten opzichte van het toen gehoopte waterniveau onder water.

Datzelfde gold voor de zware eiken poot. Die zou voor tenminste een meter in het water komen te staan. En daar kan zelfs eiken niet tegen. Een oplossing moest bedacht worden en werd gevonden in het volledig ondergraven van de poot, en het verwijderen van de grote dragende steenbrok. Als dat was gebeurd, kon de poot afgezaagd worden tot ruim boven het toekomstige waterniveau, en een kolom kon eronder gemetseld worden.

Van een toenmalige restauratieklus mocht ik een paar zware stempels lenen, en met een balkconstructie die met forse draadeinden aan de poot werd bevestigd, ontstond een ruime draagconstructie, waarbinnen wij konden graven en werken.

fullsizeoutput_1c6d

Daar staat de poot, ondersteund door balk en stempels!

En daar ben je dan bezig, langzaam de poot vrij makend, tot het gek-makende moment dat hij los is. Wat gebeurt er? Blijft hij staan c.q. hangen? Zit er spanning op en klapt hij weg? Alle rampscenario,s heb ik bedacht en overwogen, maar geen enkel kon ik voor 100% oplossen. We wrongen de steen er onder uit, en de enige beweging in de poot kwam door een klein duwtje dat de steen er nog net aan gaf! Daar hing hij dan! De poot was gelicht! Volledig vrij van enige directe ondersteuning, opgehangen aan een zware houten balk! Dat spannende moment was voorbij.

fullsizeoutput_1c73

De grond onder poot weghalen, ruimte maken voor het metselwerk, met ons zo geliefde pikhouweel(tje).

We zijn dezelfde avond meteen met ons pikhouweel aan de gang gegaan om de grond weg te hakken tot het niveau van het reeds grof uitgegraven zwembad, en om half 12 waren we zover. Dat mocht een bijzonder fotomoment heten: we zijn onder de kolom gaan staan en hebben elkaar op die wijze vereeuwigd.

fullsizeoutput_1c76

Proost Jelle!

fullsizeoutput_1c72

Coucou!

fullsizeoutput_1c71

HNGNGNG (ja ja!)

De volgende ochtend zijn we direct met het metselwerk begonnen. De muur van het zwembad was al zover gevorderd dat we daarop konden aansluiten, de stenen waren aanwezig, de metselzin eveneens. Metsellaag na metsellaag werd neergevleid in de mortel, tot er uiteindelijk 12 lagen stonden. Per laag dan wel van ca 20 cm, dus dat was al best een hoogte die we bereikt hadden..

Die hoogte bereikt, konden we de balkschoen eronder gaan plaatsen. Ik had een speciale stalen schoen laten maken, waarin de poot geplaatst kon worden. Die poot terug en los op die reusachtige steen plaatsen vond ik geen slim plan. Is dan misschien vanuit een zuivere restauratiefilosofie wel wenselijk, maar alleen al gelet op de zwaarte van die steen juist zeer onwenselijk.

fullsizeoutput_1c6e

Opgemetseld en de balkschoen met kunst- en vliegwerk op z’n plek. Draagkracht? 0,0 voorlopig nog

Dus, we hebben de schoen eronder geplaatst, op het verse metselwerk, voorzichtig uiteraard, hoewel dat kreng van zichzelf trouwens al voldoende zwaar en onhandelbaar was… Met vereende krachten omhoog, tot strak onder de schoen gedrukt, en vervolgens met stenen en blokken goed klem gezet. Zover zijn we in ons Hemelvaartweekend toen gekomen.

Het weekend erop zijn we terug gegaan en hebben de ondersteuning afgemaakt door de holle kern van het metselwerk met beton aan te gieten, tot onder de stalen schoen. En toen dat dan eenmaal was uitgehard, was de hele operatie klaar en kon met een gerust hart en goed gemoed terug gekeken worden op een eerste technische uitdaging die goed gelukt was, ondanks de nodige scepsis bij de plaatselijke “experts”. Die vonden zo’n constructie op stempels met zo in elkaar gesleutelde balk maar niks: “Ça va pas aller, èè”, was wat ze erover te zeggen hadden: dat gaat niet lukken hè. Nou, vergeet het maar, mooi wel!

Een belangrijke stap in ons “zwembad” was gezet, een belangrijke horde overwonnen. Nog maar wisten-wij-hoeveel te overwinnen.

 

Jawel! Het is zover, het kan: plonzen!


Vrienden en volgers, het is gelukt, ons zwembad is na amper 17,5 jaar bouwen functioneel! Hoera…

IMG_1025

Heerlijk!

Functioneel want:

  • het filter functioneert,
  • de pomp draait,
  • er spuit water uit onze inspuiters,
  • het water verliest (met onze opzet) zijn allergrootste koude.

Ik zou zeggen, dat lijkt mij een moment om te jubelen! En een passend gebaar hoort daar misschien ook wel bij… wat dacht jullie van een wave? Lijkt mij persoonlijk, gelet op de aard van de ruimte, wel toepasselijk.. Wie doet er mee? Allée hop!

In de afgelopen ongelooflijk intensieve periode hebben we er al enkele malen gebruik van kunnen maken, en wat mij betreft met enorm veel plezier. Zooo lang naar toe gewerkt, en nu is het eindelijk zo ver.

Hoewel, zoals het Humbervillese bouwproject betaamt, is het toch ook nog net niet helemaal zoals het zou moeten. De werkelijk gevorderde zwembadgebruiker en mogelijk ook -bouwer heeft wellicht al een vreemd geformuleerde zin gelezen hierboven: het water spuit uit onze inspuiters? Maar die zitten toch onder water, en zie je normaliter toch niet spuiten?

IMG_1076

2 inspuiters boven je hoofd???

Klopt…. En daarmee hebben we tegelijk zo ongeveer het pijnlijkste onderwerp aangesneden. Plat gezegd: het zwembad is lek.. Lek ja, dat leest u goed, geachte lezer.

IMG_9782

water op de badkamervloer, niet gepland!

Zo merkten wij bij het vullen dat een deel van het zwembad zich ongewenst had verplaatst naar de kelder.  Een half jaar geleden was dat nog onze ongeplande overdekte schaatsbaan, nu ineens het ongeplande overdekte voetenbad. Wat is dat toch met die kelder? Tja…

Het probleem komt uit een onderwaterlamp. Die ontbrak namelijk ook in de bovenstaande opsomming. Ze doen het wel degelijk, maar om echt te kunnen branden moeten ze onder water staan, en dat hebben ze exact 1 nacht gedaan. We waren nota bene bijna op de totale volle toestand van het bad, er hoefde nog maar zo’n 15 cm bij, toen we ’s ochtends plassen ontdekten. Balen!

Maar toch ook weer niet zo heel erg, het is goed op te lossen, verwacht ik… Ja ja, optimist! Nou ja, we gaan er in ieder geval aan werken, ik weet waar het vandaan komt. Een doorvoer van een kabel is niet juist geplaatst, en die moet beter afgedicht worden. Dat moet het zijn, en dat gaan we de komende periode doen. Het zal best wel weer even lastig worden, dat is het in dat Huis altijd, het gaat nooit “even” en “gemakkelijk”, maar lukken gaat het wel. En dan kan het bad alsnog volledig vol, en kunnen ook de onderwaterlampen in gebruik gesteld worden.

Het zwembad in kaarslicht hebben we inmiddels al ontdekt, doet het ook heel goed (en romantisch), nu nog in het onderwaterlicht.

IMG_9917

in de praktijk al uitgetest…

Misschien moet je je triomfen ook wel wat doseren, om er langer en aangenamer van te genieten. Zou dat de kosmische reden zijn van deze tegenvaller? Eerlijk gezegd geloof ik er niet in, maar voel je vooral vrij…

Oftewel, vrienden en volgers, weet dat je van harte welkom bent om van ons bereikte resultaat te komen genieten. Ik kan je garanderen, dat het zeer aangenaam toeven is achter onze grote openslaande deuren, onder de grote serre ruiten. Het is heerlijk bijkomen op ons beschutte terras, en ik beloof jullie persoonlijk een cocktail naar wens te komen serveren, desgewenst in het zwembad zelf, waar je nu met ± 1,10 m waterdiepte nog heerlijk kunt waden. Dat is dan weer een voordeel van het nadeel.

Wie mogen we komende zomer begroeten? Wees hartelijk welkom!

IMG_9832

Nou, is dit uitnodigend of niet?