In de lange periode in de zomer, die achter ons ligt, heeft er veel plaats gevonden in het Huis, jullie hebben er in de vorige update een glimp van mee gekregen. De mooiste en voor ons voornaamste klus die daarbij even de revue passeerde was de voltooiing van het bad.

We hebben er lang naar toe geleefd, want al bij het allereerste begin, toen we alle muren nog moesten metselen en diep in de grond aan het wroeten waren, was er al het plan om in deze hoek een fraai 2-persoons bad te plaatsen. Lekker aan het raam, aan de zonzijde van het Huis. Hoe heerlijk zouden we het vinden om er in te luieren en loom uit de ramen te staren? (terwijl er niemand naar ons kan staren, vanwege de ingebouwde positie van het Huis!)

Welnu, het is zover!

Nadat ik mezelf een beetje had geïnstalleerd in het Huis, en een dagje had besteed aan het acclimatiseren en het wennen aan het vooruitzicht om de komende tijd volledig alleen te zijn, heb ik mij gericht op het afbouwen van het bad. Eerst een check uitvoeren op de waterdichtheid van het bad, door dit met emmertjes en emmertjes te vullen (zo’n 2-persoons vraagt een behoorlijke hoeveelheid!). Ik had net verheugd aan het thuisfront bericht dat alles waterdicht was, toen ik ineens toch een plas water ontdekte… Verdorie!

Maar ach, het bleek slechts te gaan om de overloop. Het pijpje dat moet voorkomen dat het bad te vol raakt en zo een extra afvoer vormt. Het zat met rubbers in een voorgeboord gat geklemd, maar het rubber sloot onvoldoende af. Een simpele kitrand deed wonderen.

Een rond bad met tegels afwerken, hoe doe je dat dan? Behalve dan met de standaard badombouw, die ik nu net niet wilde gebruiken (eigenwijze architect!) Weer met tegelmatjes? Daar is nooit op gerekend, en voor de ruimte vond ik het logischer om met de zwembadtegels te werken. Bovendien, daar had (en heb) ik nog dozen en dozen van staan. Ik heb een inmiddels ook al stokoude voorraad gipsblokken aangesproken, en ben aan het slijpen gegaan. Elk blok precies even breed als een tegel met een kleine afschuining aan de kopse kant om deze tegen elkaar te kunnen verlijmen. Strikt genomen wordt de ombouw zo niet rond, maar valt dat op in het eindresultaat? Beoordeel het zelf aan het eind van dit verhaal!

Alles goed uitgedacht? Geen zaken over het hoofd gezien? Alles helder? Vooruit dan: lijmen die blokken. Met een nieuw goedje, mij onbekend: PUR lijm. Spuitbus, rolletje PUR op een blok leggen, even laten drogen, tegen elkaar drukken, even vasthouden en muurvast. Prachtig spul, het heeft er een fan bij! Achter elkaar zette ik de blokken tegen elkaar rond het bad, nadat ik wel met de waterpas de juiste lijn op de vloer had geprojecteerd overigens. De blokken moeten uiteraard wel de lijn van het bad volgen!

IMG_2161

de eerste rij blokken geplaatst

Vervolgens heb ik mij op het plateau geworpen en heb een paar betonblokken op elkaar gemetseld. Balkjes ertussen om een reststuk vloerplaat te dragen, met daarover weer een cementplaat, die precies op de hoogte van de zwembadmuur uit kwam. En dan tenslotte, maar dat was een dagje later, een coatinglaag eroverheen, zoals we in het zwembad hebben gebruikt. Bewerkelijk, maar bekend terrein voor me. En vervolgens het trapje metselen, ook weer van betonblokken, aglo’s voor de kenners.

Eenmaal ook het trapje gereed, kon de ombouw verder onder het bad geplaatst worden, met een 2e rij blokken, waarvoor ik nog maar eens een uurtje of wat aan het slijpen was. Ik bespaar jullie alle technische details, maar het was ingewikkeld, neem dat van mij aan. Na “slechts” 3 dagen werken stond de badombouw met 2 plateautjes volledig gereed voor het tegelwerk. Voor mij het leukste werk…

IMG_2351

De eerste tegels, hier nog makkelijk.

Daarom heb ik het over een paar dagen uitgesmeerd. Letterlijk. Moest trouwens eigenlijk ook wel, want in de serre liepen de temperaturen aardig op. Kwam ik in de keuken, waar het 26º C was, dan voelde dat als heerlijk koel aan… Ik werkte de ochtend in de serre, en de middag in de salon, waar het ook prettig koeler was.

Zo bereikte ik het punt dat ik op mijn verjaardag, weer eens op een vrijdag de dertiende, de laatste tegels op en rond het bad kon verlijmen. De avond ervoor al zorgvuldig op maat gemaakt, voor alle randen en aansluitingen, en dat waren er heel wat. Wat een fijn cadeau was dat van mij, voor mij!

IMG_2858

Gebruiksklaar!

Het moest nog even gevoegd worden, en vervolgens konden we het in onze week samen in gebruik nemen. Dat gebeurde nota bene met een klein bubbeltje. Niet uit het bad, wel uit een flesje. Een soort bubbel(s)bad… Proost!

IMG_3442

met bubbels!

Advertenties

Vrienden en volgers,

2 Maanden stilte, is wat er achter ons ligt, in de updates over ons Huis in Humberville.2 maanden geen update. Is er iets aan de hand geweest? Jazeker, kan ik jullie bevestigen. Ik ben namelijk bijna 2 maanden volledig offline geweest, qua internet en digitale mogelijkheden. Maar daarentegen anderhalve maand 100% actief in Humberville.

Ik heb dit jaar de zomer gebruikt om eens lekker te genieten van het optrekje. Er rust te zoeken, na een intensieve periode van restaureren, aan een paar mooie en grote klussen, die toevallig vrijwel gelijktijdig in juni werden opgeleverd, en ineens de gelegenheid boden om deze wat uitzonderlijke stap te zetten.

Vol goede moed en enthousiast ben ik begin juli vertrokken en heb tot eind juli alleen in het Huis geleefd. Alleen met een vracht klussen (en gelukkig voor ’s avonds ook een vracht nieuwe DVD’s).

En reken er maar op dat het in die maand niet bepaald stil is geweest qua gereedschap. Hoe aantrekkelijk het ook moge lijken om lekker neer te ploffen in een luie stoel onder de parasol, om te schommelen in een hangmat, of te dobberen in het zwembad, dat is maar een paar keer voorgekomen. Het meeste van de tijd is wel degelijk besteed aan klussen aan het Huis. Gelukkig dat ik dat na al die jaren nog steeds als leuk en inspirerend ervaar!

En waaruit heeft dan die vracht klussen in mijn geval bestaan? Wel, soms uit hele mooie en imposante zaken, zoals de voltooiing van het bad. Immers, na die “mislukte” proefplaatsing (het stond ineens goed) moest er nog wel het nodige aan ombouw en afbouw gedaan worden. Maar ik kan hier bevestigen: het is gereed, op een enkele kitnaad na dan. En met trots durf ik te stellen: het is schitterend geworden! Binnenkort presenteer ik het jullie in een apart blog…

IMG_2169

de badombouw in volle gang. Het resultaat? Volgende blog-update!

Maar veel vaker zijn het kleine klussen geweest, die al met al misschien eens een uurtje of wat geduurd hebben. Zoals het slopen van een oude kachelpijp, die dwars door de achtergevel naar buiten liep. Komt daar toch ineens een asbest-pijp tevoorschijn? Vastgezet in werkelijk keiharde cement, die er enkel met de boorhamer uit gehakt kan worden. Hmmm, sta je daar te hakken langs asbest…. De pijp is er toch vrijwel onbeschadigd uitgekomen en netjes afgevoerd.

IMG_2138

authentiek asbest in de achtergevel: onwenselijk!

Of een klein stukje lood aan de bovenkant van de hoek van de serre afwerken. In de haast om die vorig jaar dicht te krijgen, had ik de loodslabbes niet helemaal goed geplaatst en was er een gat in de dakrand achter gebleven. Niet handig, ik weet het, maar nu alle gelegenheid om het op te lossen, waarbij ik dan wel ineens de halve dakrand moest slopen/demonteren. Ben je bijna een dag bezig om 10 x 10 cm lood te verbeteren! Niet echt grote vooruitgang… Gelukkig wel erg bevredigend om het nu Okee te zien zijn.

IMG_3002

10 x 10 cm lood verbeteren???

Ook leuk, een ander oud probleem oplossen: het verkeerde afschot in onze douche op de verdieping. Bij het leggen van de vloer destijds in 2012 onvoldoende alert geweest op het aflopen van de vloer NAAR het doucheputje. Onze vloer liep af VANAF, met als gevolg dat er op het verkeerde punt van de inloopdouche 2 cm water stond. Daar kun en mag je van alles van vinden, het is toen gewoon jammerlijk fout gegaan. Maar, het is hersteld, en hoe! De meeste tegels eruit, en prachtig in hetzelfde patroon, maar sterk verhoogd terug gelegd, en toch onder de bovenkant van de hardsteen dorpel gebleven. Zet je er nu je schoenen neer, dan blijven ze staan en droog, voorheen dobberden ze kletsnat in een ongewenste plas douchewater.

Wel oprecht leuk om mee bezig te zijn: in de salon hebben we de tussenmuur ontpleisterd (grotendeels dan) en ben ik een verborgen nis tegen gekomen. Helaas weer niet met een verstopte pot goud erin, of enkel maar wat oude munten. Maar het nisje heb ik vrijgemaakt, van een verbeterde rand voorzien en op die manier ineens in de kamer een hartstikke leuk en speels element gecreëerd. En daar kon ik ’s avonds, al film kijkend, af en toe een tevreden blik op werpen. ’t Is nog niet helemaal af, maar leuk is het zeker.

En zo zijn er nog legio klussen uitgevoerd, soms trouwens ook volstrekt teleurstellend of demotiverend, zoals het naar de 2e verdieping brengen van een halve kuub (= ± 1 ton, 1000 kg) betonmortel in 100 emmertjes, of het leeg dreggen van de kelder, nadat bleek dat het zwembad toch nog steeds lek is, hoewel zeker niet op de reparatieplek van vorig jaar.

IMG_2831

de inhoud van dit karretje x 2 mocht naar boven, ook x 2. En dat in ± 35ºC…

Ik heb een heerlijke periode achter de rug, waarin het na gedane arbeid ook nog eens goed rusten was en lekker zwemmen in het eigen, hoewel dan lekke, zwembad. En het alleen-zijn? Eveneens heerlijk, maar een paar keer, zeer gewaardeerd, doorbroken door verwacht, of zelfs onverwacht bezoek. Dank aan deze bezoekers, dat je het Huis hebt weten te vinden!

 

Vrienden en volgers,

een werkweekend is weer voorbij, een waarin we weer lekker bezig zijn geweest. Dat wil zeggen echt, positief lekker. Zoals inmiddels gebruikelijk, heb ik vooraf een lijst met klussen opgesteld, waar we gedurende het weekend aan proberen te werken. Naast veelal kleine klusjes, die worden steeds talrijker, bevat de lijst ook altijd wel wat grotere klussen.

Dit keer was dat bijvoorbeeld de proefplaatsing van ons mooie hoekbad. Dit is ooit, heel lang geleden, bedacht om in de serre te komen, zodat we lekker vanuit het bad naar buiten kunnen koekeloeren. En vanwege de ingebouwde situatie van ons huis kan er dan bovendien niemand naar ons loeren… Heerlijk ontspannende gedachte.

Met het vorderen van de badkamer, het tegelwerk is gereed, het voegwerk inmiddels bijna, en alle sauswerk is aangebracht, resteert alleen nog deze badhoek om af te maken. Nou ja “alleen nog”, het is nog een omvangrijk plek, voor sommige mensen groot genoeg voor een complete badkamer.

Hoe dan ook, het leek mij verstandig om eens te kijken of het bad er geplaatst kon worden en wat we daar allemaal nog voor moesten doen. Een proefplaatsing dus.

Om te beginnen stak er uit de vloer nog een afvoerpijp omhoog. Ooit, ook al weer zo’n eeuwigheid geleden (2003!) hebben we de complete riolering aangelegd, voordat we de hoofdvloer gingen storten.

imm021

De stort van de vloer in 2003: toen ooit binnen nog buiten was, het meest rechtse pijpje hebben we nu aangesloten

We wisten wel ongeveer, wat waar moest komen, maar natuurlijk niet precies. Wonderbaarlijk genoeg heeft dat pijpje alle bouwfases overleefd, van vrijwel dakloos, tot opslagdepot voor zand, tot sta-in-de-weg bij sauswerk. Ondanks veelvuldige arbeid direct er omheen, is het nooit gesneuveld. Een gunstig voorteken?

DSCN5416

Overleefd: werkplek voor een zekere douche…

Versie 2

zanddepot: overleefd

Het pijpje werd afgezaagd tot het nog een paar centimeter boven de vloer uitstak, er moet per slot van rekening nog wel een koppelstukje op gelijmd kunnen worden.  En met de steiger als transportmiddel is het bad naar binnen gebracht vanuit de woonkamer, over het terras. Het ging soepeltjes. Zo soepeltjes, dat er geen enkele foto van gemaakt is… en het was nog wel zo’n komisch gezicht!

Een eerste poging om het op zijn nieuwe positie te manoeuvreren slaagde prima, en we konden de afvoer grofweg op de vloer markeren. Met alle aansluitstukken leek het erop, dat we de leiding konden aansluiten, zonder enig hak- of breekwerk om een extra sleuf te maken. Wie had gedacht dat het ons ooit zo mee zou zitten? Konden we werkelijk direct gaan monteren?

IMG_1547

even balancerend op de rand van het zwembad

Nou, toch niet helemaal, want omdat ik de afvoer zo laag mogelijk wilde hebben, moest het vloerpijpje nog een klein stukje verder worden afgezaagd, en vervolgens een klein randje worden vrijgehakt. Deze “hak”-horde werd probleemloos genomen, en we konden de afvoer op maat maken. Ook monteren? Tja waarom eigenlijk niet, mits ook de poten van het bad geplaatst zijn, een randbalk tegen de wanden is bevestigd en het bad getest is op voldoende snel leeglopen (=afschot).

Nou, dat bleek allemaal zeer snel en eenvoudig te zijn, het lastigste was nog om de poten degelijk te plaatsen. We hebben ze verbonden met 2 stroken multiplex, om een stevig plateau te maken. Er komt uiteindelijk wel een bad van X kilo op, gevuld met 180 l water en 2 personen! Dan wil je een stevig en geen wiebelig plateau!

IMG_1572

op poten, inclusief definitieve afvoer

Maar toen dat eenmaal gereed was, ging het bad op het plateau, om er niet meer af te komen. Hoezo proefplaatsen? Monteren!

De afvoer monteren ging ook al zo soepel, dat het gewoon een plezier was. Zonder enig probleem schoof bochtje na bochtje, voorzien van lijm over het vorige. Totdat ik uiteindelijk de sifon moest monteren. Met het laatste beetje beweging dat in de nog net niet uitgeharde lijm aanwezig was, kon ik de aansluiting boven elkaar draaien en voilà! Een afvoer was gereed.

Met een volle emmer water werd getest of er geen lekkage was, en warempel, die was er niet!

IMG_1550

Warempel, daar staat het bad!

Zo is onze proefplaatsing dus feitelijk faliekant mislukt, maar wat ben ik blij, en zelfs beduusd, dat de geplande proef als vanzelf tot een definitieve plaatsing heeft geleid!  Hoewel er nog even door gebouwd moet worden alvorens we er daadwerkelijk in kunnen badderen, vind ik dit toch een moment om te vieren!

Vrienden en volgers,

nu we in de echte afbouwfase van het Huis zijn gekomen, kijken we wel eens om naar wat we al achter ons hebben liggen, en welke problemen en uitdagingen we al overwonnen hebben. Maar ook welke gevaren we al te boven gekomen zijn. Ik vertelde jullie al over de aanslag die er door een takel op Lia’s hoofd werd gepleegd, in deze update neem ik jullie mee naar een gebeurtenis aan het eind van de montage van onze dakplaten.

IMG_5878

Het linkerdakvlak en de serre nog in volle montage…

We hadden al de nodige ellende op dit vlak overwonnen, en hadden een zekere handigheid gekregen in het plaatsen van de platen, volgens ons eigen, volstrekt unieke, maar o zo onhandige systeem. Er waren nog een paar platen aan de achterkant van het huis die geplaatst moesten worden. Niet de grootste, noch de zwaarste. Een van de allerlaatste moest over de serre heen gelegd worden, en dachten we handmatig op het dak te kunnen leggen, om het laatste stukje met de takel te werken. Dat bleek inderdaad prima te gaan.

IMG_7095

Hier moest de plaat overheen komen.

img_7149-2.jpg

Het serredak van binnenuit, mijn “veilige” plateau als plaat op de dakblaken

 

IMG_7154

De plaat staat klaar om opgetakeld te worden.

Over het (toen nog openliggende) serredak, en omhoog tegen de andere dakplaat aan. Ik zag de plaat omhoog gaan, Lia was aan het takelen vanuit de zolderkamer. Ging schitterend rustig. Tot de laatste 20 cm de takel tussen de beide platen klem kwam te zitten. Vanaf mijn “veilige” plateau zette ik een voet op de getakelde dakplaat, pakte de takel vast en trok hem een klein stukje omhoog, uit de kier…. Maar tegelijk trok ik hem los van de balk waaraan hij op de bovenliggende dakplaat vast zat….

Daar stond ik: op een losse dakplaat op een hellend vlak. En wat doen losse platen op een hellend vlak? Juist ja: glijden. Er was geen mogelijkheid meer om op mijn plateau terug te stappen, ik ging onherroepelijk met de plaat naar beneden, surfend over het dak, sjeesde ik met steeds grotere vaart naar beneden, recht op het gevaar af.

Immers, beneden stond allerlei materiaal opgeslagen: oude stukken betonwapening, stenen, balken, platen, noem maar op. En dat kwam in net niet duizelingwekkende vaart, maar zeker onaangenaam snel mijn kant op.

Nu wist ik op de een of andere manier, maar vraag me niet hoe ik het gedaan heb, om op die glijdende plaat mezelf nog om te draaien, en te gaan zitten. Ik moet dat razendsnel geflikt hebben, hoeveel tijd heb je daarvoor? Maar zittend gleed ik naar beneden, als een fakir op een crashend vliegend tapijt.

Tot mijn stomme verbazing schoof de dakplaat over ons toekomstige dompelbad, in plaats van daarop vast te slaan, en stopte pas in de tuin, vol begroeid met wat normaliter als onkruid gekwalificeerd zou worden. De plaat kwam tot stilstand en ik buitelde het laatste stukje naar beneden, en kwam in dat heerlijk zachte onkruid terecht. Daar zat ik dan, volkomen beduusd, van wat me zojuist overkomen was.

Volkomen beduusd en dito sprakeloos. Terwijl ik normaal bij een dergelijke gebeurtenis behoorlijk tekeer ga, en mijn stem echt wel verhef, met allerlei niet voor publicatie geschikte krachttermen. Doodse stilte van mijn kant! Die voor Lia, die zonder enig zicht op de zolderkamer zat, oorverdovend moet hebben geklonken, zij had mij alleen naar beneden horen gaan. Doodse stilte van mijn kant, wat voor haar zoveel betekende als: die ligt tenminste bewusteloos en gewond ergens beneden.

Maar gelukkig voor haar, en niet minder voor mezelf trouwens, niet bewusteloos, wel “zwaar” gewond: met mijn rechteroor had ik de muur van de buurman geschampt en nu kwamen er wel 2 druppeltjes bloed uit mijn oorschelp: uit een snee(tje) van zeker 10 mm.

Nee, dit zwaargewonde is natuurlijk volledig overdreven: als je er na zo’n avontuur met slechts zo’n lullig sneetje vanaf komt, dan kun je niet anders dan concluderen dat je gruwelijk veel geluk hebt gehad. Ik dank mijn beschermengelen er nog voor!

En die plaat dan? Die is uiteindelijk geplaatst, maar was zeker van het meest weerbarstige type, want ook de 2e poging leidde tot problemen, echter van aanzienlijk minder ernstige aard. En tenslotte is hij wel degelijk op het dak beland, en maakt nu deel uit van het serredak, waar ik genoegzaam naar staar als ik dobberend met een gin-tonic in het zwembad lig… Maar jongens, wat een avontuur! NIET voor herhaling vatbaar!

Toen wij het Huis in bezit kregen, vrienden en volgers, was het bijna precies wat ik gevraagd had in mijn zoektocht bij de diverse makelaars: 4 muren en een dak. Bijna precies dus, want ik vroeg om 4 muren en ik kreeg er 6. Die 2 extra muren vormden 2 kamers, die ons net dat beetje beschutting gaven dat we nodig hadden om er te kunnen verblijven, hoe primitief dat in het begin ook was.

boek 1-23

De achterkamer in de oudste toestand

Desondanks werd het al heel snel duidelijk, zelfs nog voordat we werkelijk de eigenaar ervan werden, dat een van die muren eraan zou gaan. Al vanaf het allereerste begin wilden we van de 2 kamers die we hadden er een maken. En al die andere, die zouden er vanzelf bij komen. Een van de eerste ontdekkingen die we deden, was dat er in de voorkamer net zo’n fraai balkenplafond zat als in de achterkamer. Alleen zat dat wel verstopt achter prachtige spaanplaten. Die wij er dus in een van onze eerste weekenden af hebben getrokken, om te genieten van wat heet een moer- en kinderbintenplafond.

boek 1-46

een “prachtig” authentiek Frans spaanplatenplafond

Vervolgens werd een van de eerste serieuze aankopen voor het Huis een nieuwe eiken balk, die voor de deur werd gedeponeerd. Toen reed ik nog niet met een aanhanger dwars door de Ardennen met zo’n balk van 5 meter erop… Die balk heeft vervolgens ruim 5 jaar daar gelegen, onder een zeil, af en toe even luchtend en soms als rustbankje fungerend. Om een aperootje te drinken in de ondergaande avondzon.

DSCN2809

De balk wordt naar binnen gemanouvreerd

In 2006 besloten wij om de tussenmuur tussen de beide kamers te gaan slopen. De beide kamers zouden 1 worden. De tussen muur droeg de kinderbinten, die niet doorliepen. Daar moest onze nieuwe balk dus voor in de plaats komen. “Toevallig” geen eenvoudige klus (hebben jullie die niet meer gehoord?) Allereerst moesten alle balkjes precies in die eiken balk worden uitgekeept. Dat hebben we grotendeels handmatig gedaan, met hamer en beitel: meer dan 20 gaten, die natuurlijk niet zo handig zaten, dat je ze aan beide kanten van de balk tegelijk kon uitkepen! Natuurlijk niet! Het kostte ons een weekend of 2 om zover te komen.

En in de zomer zijn we dan begonnen met het slopen van de muur. Nadat we het bestaande plafond hadden gestut uiteraard. Maar hoe breng je nu een balk van een paar honderd kilo een verdieping omhoog onder een bestaand plafond? Tja, allereerst door de balk naar binnen te manouvreren, wat een karwei op zich was, maar met verhuiskarretjes goed lukte. Vervolgens heb ik aan de bijna onbereikbare nokbalk een takel opgehangen, met het afgedankte touw van de vliegbasis in Twente om de vliegtuigen uit de hangar te trekken.

DSCN9395

De balk gaat de kamer in…

Dat flexibele touw zette heel mooi langzaam spanning op de takel en stukje voor stukje ging de balk omhoog. Voor de zekerheid heb ik telkens als we een stukje hoger waren een betonblok, waar we de muren mee gemetseld hebben onder de balk gezet. Telkens hoger, telkens hoger, tot ineens…. het takeltouw brak! Ik stond beneden en zag ineens de balk naar beneden komen, maar gelukkig bleef die op de betonblokken liggen en kiepte er niet vanaf.

Lia daarentegen zag met een rotgang de takel rakelings langs haar hoofd schieten, los van de spanning van het flexibele touw. Ik was mij nergens van bewust er riep geruststellend naar boven dat er niks met de balk aan de hand was. Dat bleek een niet zo tactische opmerking, want boven zat Lia lijkbleek bij te komen van een ongeplande aanslag op haar leven met een takel. 5 cm meer naar voren en ze was ernstig toegetakeld geweest, of wellicht zelfs onthoofd. Maar… de balk was OK! Oei, oei, oei (foei dus).

Ik heb nog een ietwat manmoedige poging gewaagd om haar gerust te stellen, maar mijn eerste reactie was toch al iets te ver ingedaald om nog teniet gedaan te kunnen worden: ” Oh, dus de balk is belangrijker?” “Eh nee, maar ik zag niet wat er gebeurde” was mijn zwakke excuus. Tja, dat leed was geschied.

Gelukkig kregen we in de vervolgpoging, na uitgebreid van de schrik te zijn bekomen, de balk wel op zijn juiste plaats en deels op de maar half afgebroken muur geschoven, waar hij veilig kon blijven liggen tot definitieve plaatsing, die pas later in 2006 zou volgen. Een avontuur rijker, een kamer armer, maar een prachtige salon in wording, hoewel de finale afwerking uiteindelijk nog 12 jaar op zich liet (en nog korte tijd laat) wachten. Dit jaar moet het zover zijn, zoals jullie weten. Blijf de ontwikkelingen volgen, in de komende updates van het blog!

IMG_0159

sneak preview 2018

Als je net als wij een “tijdje” aan het bouwen bent, wordt je geheid wel eens ingehaald door de tijd en de ontwikkelingen. Dat is ons ook zeker enkele malen gebeurd. Soms ten goede, soms ten minder goede. Ten goede bijvoorbeeld met de warmtepomp, die we uiteindelijk in 2015 voor minder dan de helft kochten dan de eerste offerte die ik ooit in 2001 ontving. Ten minder goede blijkt nu met de hypermoderne stroomkabels, die ik ergens in 2006 kocht.

Hypermodern, want helemaal voorbereid op domotica, je huis besturen vanuit de luie stoel. Allerlei voorzieningen in modern vorm gegeven plintgoten. Een enkele kabel met alle denkbare voorzieningen, zoals data kabels, zodat je in elke kamer met je computer zou kunnen inpluggen op het internet. Wauw! Dat was spectaculair in 2006!

Met het oog op de toekomst wilde ik die kabels hebben, in ieder geval in de salon en de keuken. In de salon moest sowieso een systeem komen, waarvoor geen leidingen in de muur hoefden te komen, want met die stenen, en de gehoopte mogelijkheid om die kaal in het zicht te brengen wil je geen leiding in het zicht hebben.

In de vaart van het bouwen (ja,soms gebeurt dat bij ons) is er een zo’n leiding in de entree geplaatst, sinds exact dat moment een doorn in mijn oog, van onfraaiheid! Nee, dat mocht in de salon beslist niet gebeuren. Dat moest anders en dat kon met deze moderne kabels.

Versie 2

Een niet zo heel fraaie schakelaar in de entree, wat een lelijke buis!

Er werden er drie aangeschaft en toen we met de vloer van de salon en de keuken aan de gang gingen werden er in totaal 3 aangelegd. Oh, wat zou het Huis bij voltooiing modern zijn aangesloten! Hmhm, dat blijkt anno 2018, toch ietsje genuanceerd te liggen.

IMG_1727

2 (geel/blauwe) kabels in de vloer die de salon modern moeten gaan aansluiten, in 2007

Want wat in 2006 hypermodern leek: op elk willekeurig plek je computer aansluiten op het internet, in nu belachelijk ouderwets. Weleens van Wifi gehoord? Ik in 2006 nog niet, nu meen ik wel te weten wat het in houdt. Weleens van een smartphone of tablet gehoord? In 2006 alleen via Star Trek of andere science fiction series, maar dat die science fiction letterlijk om de hoek van een paar jaar zou liggen, kon niemand vermoeden.

Dus waar ik jaren geleden vol trots vertelde hoe modern we wel niet zouden worden, loop ik nu bij wijze van spreken met het schaamrood op mijn kaken van oubolligheid! Hoe vreemd kan het gaan?

Desondanks, qua voorzieningen zijn er allerlei modernere en betere voorzieningen, waar ik natuurlijk mijn ogen niet voor sluit, maar qua elektra is er aan het uitgangspunt weinig veranderd: ik weet nog steeds niet waar ik mijn stopcontacten wil hebben, en infrezen van leidingen in de muur is onmogelijk, al was het intussen alleen al omdat we in de bovenliggende vloeren geen leidingen voor de voeding hebben opgenomen, er lagen immers die moderne kabels!

De afgelopen periode ben ik bezig geweest om deze kabels in de meterkast aangesloten te krijgen. Allereerst de aansluitboxen in de kamer vrij maken, want die waren deels in het beton van de vloer verdwenen.

En gisteren in een spoedactie heeft buurman 49 de kabels definitief in de meterkast aan de stroom gehangen. Ze zijn functioneel!

En daarmee is het sein volledig op groen gezet voor de afwerking van de salon, waar we voortvarend mee zijn begonnen.

Oh, en over dat internet, reken er maar op dat er over een jaar of wat, als we het huis klaar denken en hopen te hebben (we hopen 5 jaar) een fatsoenlijke wifi verbinding aanleggen. Hoewel… Als ons hetzelfde overkomt als in 2006 met de kabels, dan is er tegen die tijd allang weer een volstrekt nieuw systeem: 6G of zo, als opvolger van 5G, waarmee je via het inmiddels vrije data-roaming met WARP-speed over het net vliegt?

Wie weet, maar ik zal er te zijner tijd de juiste voorzieningen voor aanleggen!

vrienden en volgers

op de snelweg, rijdend terug naar Bergen op Zoom, uit Humberville is ook het tweede werkweekend van dit jaar achter de rug. Het is een weekend geweest waarin we eindelijk echt met de tegelmatjes in de badkamer in de weer zijn geweest, en ik mag wel zeggen hectisch in de weer zijn geweest.

Wellicht herinneren jullie het je nog, dat we voor onze beide 50e verjaardagen tegelmatjes hadden gevraagd en in aangename hoeveelheid hebben kunnen aanschaffen van de bijdragen die we mochten ontvangen. Welnu, we zijn er mee begonnen hoor! De holle wanden in de badkamer waren het eerst aan de beurt. We hebben bedacht om aan de onderzijde een band met terra, roodachtige matjes te zetten, en daarboven de witte tegelmatjes.

IMG_8308

Wit op rood op een holle wand

Het leuke van de matjes is dat deze, zoals dat zo mooi heet, interlocking zijn. Oftewel, het ene matje past vrijwel naadloos in het andere. Prachtig systeem, fijn gegeven. Alleen bleek dat niet het geval te zijn, tussen de verschillende types matjes. De witte sluiten niet aan op de rode. Lastig, want zo krijg je geen mooie overgang. Maar, geen nood, we hebben de bovenkant van de rode een klein beetje recht geslepen, en de afkomende hoekjes hiervan weer terug geplakt in de overblijvende holtes. Bij de witte matjes bijna hetzelfde, alleen nu aan de onderkant. En zo hebben we een mooie strakke overgang tussen de beide kleuren gecreëerd. Alleen ben je met het vullen van die paar kleine steentjes net zo lang bezig, als met het plakken van de matjes. Puur ouderwets mozaïek werk! Het gefrunnik met die steentjes vond Lia gelukkig erg leuk, ik had daar zo mijn eigen gedachten over. Het resultaat mag er zijn.

IMG_8309

Lia vult de rode band met kleine hoekjes aan.

Op de vloer konden we in eerste instantie heerlijk echt gas geven. Een van de weinige momenten dat we in Humberville eens lekker door kunnen knallen. Dat was dan echter alleen maar zolang we standaard vlakken met matjes konden leggen, want bij de eerste de beste holte is het meteen weer op maat maken. Floep, daar vervliegt weer een kwartier per matje. Ter info: een matje is ca 30 x 30 cm…, de badkamer ± 5 x 2,5 m in oppervlak!

IMG_8341

In de toiletholte, links al aangevuld, handmatig, rechts nog te doen.

Het was daarentegen wel ontzettend leuk om de vloer zo te zien groeien. Steeds meer nam hij zijn definitieve vorm aan, het beeld waar we zo lang van gedroomd hebben. Jammer genoeg heeft het aansluiten aan de holle blokken toch wat te veel tijd gevraagd, of we hebben teveel tijd aan onze overeengekomen klus van dit jaar besteed (de woonkamer) ’t is maar net hoe je het bekijkt, want van voegen kon het niet meer komen.

Die aanslutingen naar de holle wanden toe moesten we ook handmatig vullen, net als de overgangen van rood naar wit. Proberen om met losse steentjes de aansluiting zo fraai mogelijk te maken, en in ieder geval zo onzichtbaar mogelijk wanneer er straks gevoegd is. Eerlijk gezegd heb ik het idee dat we daarin geslaagd zijn. Nog een maandje geduld en dan weet ik het zeker.

IMG_8344

Een moeilijke hoek opgevuld

Tenslotte bleken we net een doosje rode tegels te weinig te hebben, naast een doos of 4 te weinig witte. Tja, oorspronkelijk was de muur van het zwembad niet bedacht om getegeld te worden, en dat hebben we wel gedaan. Dan kom je dus op je zorgvuldig uitgerekende hoeveelheid tekort, hoe logisch kan het zijn? Ben je vol enthousiasme bezig, hebt net een groot deel van de wand met lijm besmeerd, Lia haalt een nieuwe doos tegels, en tast in het luchtledige. Ai, jammer.

Nou ja, meteen morgen maar de ontbrekende dozen matjes bij bestellen, en het volgende weekend nog wat tijd besteden aan het vervolmaken van ons tegelmozaïek. Waarmee de badkamer een hele belangrijke en zichtbare stap dichter bij voltooiing is gekomen. Het lijkt erop dat we voor het komende zwemseizoen deze badkamer tot en met de bijzondere douche functioneel kunnen krijgen. Voorwaar een bemoedigend resultaat.

Het bad zal nog iets langer duren. Dat staat op dit moment echter de andere klus in de weg: het opknappen / afwerken van de salon. Daar staat het hoekbad heerlijk te hinderen. Een uitstekende motivatie dus om ook de badruimte aan te pakken. Dat gaat zeker gebeuren, binnenkort!

IMG_8351

De salon opgeruimd, een bad nog vreselijk in de weg..