Toen wij het Huis in bezit kregen, vrienden en volgers, was het bijna precies wat ik gevraagd had in mijn zoektocht bij de diverse makelaars: 4 muren en een dak. Bijna precies dus, want ik vroeg om 4 muren en ik kreeg er 6. Die 2 extra muren vormden 2 kamers, die ons net dat beetje beschutting gaven dat we nodig hadden om er te kunnen verblijven, hoe primitief dat in het begin ook was.

boek 1-23

De achterkamer in de oudste toestand

Desondanks werd het al heel snel duidelijk, zelfs nog voordat we werkelijk de eigenaar ervan werden, dat een van die muren eraan zou gaan. Al vanaf het allereerste begin wilden we van de 2 kamers die we hadden er een maken. En al die andere, die zouden er vanzelf bij komen. Een van de eerste ontdekkingen die we deden, was dat er in de voorkamer net zo’n fraai balkenplafond zat als in de achterkamer. Alleen zat dat wel verstopt achter prachtige spaanplaten. Die wij er dus in een van onze eerste weekenden af hebben getrokken, om te genieten van wat heet een moer- en kinderbintenplafond.

boek 1-46

een “prachtig” authentiek Frans spaanplatenplafond

Vervolgens werd een van de eerste serieuze aankopen voor het Huis een nieuwe eiken balk, die voor de deur werd gedeponeerd. Toen reed ik nog niet met een aanhanger dwars door de Ardennen met zo’n balk van 5 meter erop… Die balk heeft vervolgens ruim 5 jaar daar gelegen, onder een zeil, af en toe even luchtend en soms als rustbankje fungerend. Om een aperootje te drinken in de ondergaande avondzon.

DSCN2809

De balk wordt naar binnen gemanouvreerd

In 2006 besloten wij om de tussenmuur tussen de beide kamers te gaan slopen. De beide kamers zouden 1 worden. De tussen muur droeg de kinderbinten, die niet doorliepen. Daar moest onze nieuwe balk dus voor in de plaats komen. “Toevallig” geen eenvoudige klus (hebben jullie die niet meer gehoord?) Allereerst moesten alle balkjes precies in die eiken balk worden uitgekeept. Dat hebben we grotendeels handmatig gedaan, met hamer en beitel: meer dan 20 gaten, die natuurlijk niet zo handig zaten, dat je ze aan beide kanten van de balk tegelijk kon uitkepen! Natuurlijk niet! Het kostte ons een weekend of 2 om zover te komen.

En in de zomer zijn we dan begonnen met het slopen van de muur. Nadat we het bestaande plafond hadden gestut uiteraard. Maar hoe breng je nu een balk van een paar honderd kilo een verdieping omhoog onder een bestaand plafond? Tja, allereerst door de balk naar binnen te manouvreren, wat een karwei op zich was, maar met verhuiskarretjes goed lukte. Vervolgens heb ik aan de bijna onbereikbare nokbalk een takel opgehangen, met het afgedankte touw van de vliegbasis in Twente om de vliegtuigen uit de hangar te trekken.

DSCN9395

De balk gaat de kamer in…

Dat flexibele touw zette heel mooi langzaam spanning op de takel en stukje voor stukje ging de balk omhoog. Voor de zekerheid heb ik telkens als we een stukje hoger waren een betonblok, waar we de muren mee gemetseld hebben onder de balk gezet. Telkens hoger, telkens hoger, tot ineens…. het takeltouw brak! Ik stond beneden en zag ineens de balk naar beneden komen, maar gelukkig bleef die op de betonblokken liggen en kiepte er niet vanaf.

Lia daarentegen zag met een rotgang de takel rakelings langs haar hoofd schieten, los van de spanning van het flexibele touw. Ik was mij nergens van bewust er riep geruststellend naar boven dat er niks met de balk aan de hand was. Dat bleek een niet zo tactische opmerking, want boven zat Lia lijkbleek bij te komen van een ongeplande aanslag op haar leven met een takel. 5 cm meer naar voren en ze was ernstig toegetakeld geweest, of wellicht zelfs onthoofd. Maar… de balk was OK! Oei, oei, oei (foei dus).

Ik heb nog een ietwat manmoedige poging gewaagd om haar gerust te stellen, maar mijn eerste reactie was toch al iets te ver ingedaald om nog teniet gedaan te kunnen worden: ” Oh, dus de balk is belangrijker?” “Eh nee, maar ik zag niet wat er gebeurde” was mijn zwakke excuus. Tja, dat leed was geschied.

Gelukkig kregen we in de vervolgpoging, na uitgebreid van de schrik te zijn bekomen, de balk wel op zijn juiste plaats en deels op de maar half afgebroken muur geschoven, waar hij veilig kon blijven liggen tot definitieve plaatsing, die pas later in 2006 zou volgen. Een avontuur rijker, een kamer armer, maar een prachtige salon in wording, hoewel de finale afwerking uiteindelijk nog 12 jaar op zich liet (en nog korte tijd laat) wachten. Dit jaar moet het zover zijn, zoals jullie weten. Blijf de ontwikkelingen volgen, in de komende updates van het blog!

IMG_0159

sneak preview 2018

Advertenties

Als je net als wij een “tijdje” aan het bouwen bent, wordt je geheid wel eens ingehaald door de tijd en de ontwikkelingen. Dat is ons ook zeker enkele malen gebeurd. Soms ten goede, soms ten minder goede. Ten goede bijvoorbeeld met de warmtepomp, die we uiteindelijk in 2015 voor minder dan de helft kochten dan de eerste offerte die ik ooit in 2001 ontving. Ten minder goede blijkt nu met de hypermoderne stroomkabels, die ik ergens in 2006 kocht.

Hypermodern, want helemaal voorbereid op domotica, je huis besturen vanuit de luie stoel. Allerlei voorzieningen in modern vorm gegeven plintgoten. Een enkele kabel met alle denkbare voorzieningen, zoals data kabels, zodat je in elke kamer met je computer zou kunnen inpluggen op het internet. Wauw! Dat was spectaculair in 2006!

Met het oog op de toekomst wilde ik die kabels hebben, in ieder geval in de salon en de keuken. In de salon moest sowieso een systeem komen, waarvoor geen leidingen in de muur hoefden te komen, want met die stenen, en de gehoopte mogelijkheid om die kaal in het zicht te brengen wil je geen leiding in het zicht hebben.

In de vaart van het bouwen (ja,soms gebeurt dat bij ons) is er een zo’n leiding in de entree geplaatst, sinds exact dat moment een doorn in mijn oog, van onfraaiheid! Nee, dat mocht in de salon beslist niet gebeuren. Dat moest anders en dat kon met deze moderne kabels.

Versie 2

Een niet zo heel fraaie schakelaar in de entree, wat een lelijke buis!

Er werden er drie aangeschaft en toen we met de vloer van de salon en de keuken aan de gang gingen werden er in totaal 3 aangelegd. Oh, wat zou het Huis bij voltooiing modern zijn aangesloten! Hmhm, dat blijkt anno 2018, toch ietsje genuanceerd te liggen.

IMG_1727

2 (geel/blauwe) kabels in de vloer die de salon modern moeten gaan aansluiten, in 2007

Want wat in 2006 hypermodern leek: op elk willekeurig plek je computer aansluiten op het internet, in nu belachelijk ouderwets. Weleens van Wifi gehoord? Ik in 2006 nog niet, nu meen ik wel te weten wat het in houdt. Weleens van een smartphone of tablet gehoord? In 2006 alleen via Star Trek of andere science fiction series, maar dat die science fiction letterlijk om de hoek van een paar jaar zou liggen, kon niemand vermoeden.

Dus waar ik jaren geleden vol trots vertelde hoe modern we wel niet zouden worden, loop ik nu bij wijze van spreken met het schaamrood op mijn kaken van oubolligheid! Hoe vreemd kan het gaan?

Desondanks, qua voorzieningen zijn er allerlei modernere en betere voorzieningen, waar ik natuurlijk mijn ogen niet voor sluit, maar qua elektra is er aan het uitgangspunt weinig veranderd: ik weet nog steeds niet waar ik mijn stopcontacten wil hebben, en infrezen van leidingen in de muur is onmogelijk, al was het intussen alleen al omdat we in de bovenliggende vloeren geen leidingen voor de voeding hebben opgenomen, er lagen immers die moderne kabels!

De afgelopen periode ben ik bezig geweest om deze kabels in de meterkast aangesloten te krijgen. Allereerst de aansluitboxen in de kamer vrij maken, want die waren deels in het beton van de vloer verdwenen.

En gisteren in een spoedactie heeft buurman 49 de kabels definitief in de meterkast aan de stroom gehangen. Ze zijn functioneel!

En daarmee is het sein volledig op groen gezet voor de afwerking van de salon, waar we voortvarend mee zijn begonnen.

Oh, en over dat internet, reken er maar op dat er over een jaar of wat, als we het huis klaar denken en hopen te hebben (we hopen 5 jaar) een fatsoenlijke wifi verbinding aanleggen. Hoewel… Als ons hetzelfde overkomt als in 2006 met de kabels, dan is er tegen die tijd allang weer een volstrekt nieuw systeem: 6G of zo, als opvolger van 5G, waarmee je via het inmiddels vrije data-roaming met WARP-speed over het net vliegt?

Wie weet, maar ik zal er te zijner tijd de juiste voorzieningen voor aanleggen!

vrienden en volgers

op de snelweg, rijdend terug naar Bergen op Zoom, uit Humberville is ook het tweede werkweekend van dit jaar achter de rug. Het is een weekend geweest waarin we eindelijk echt met de tegelmatjes in de badkamer in de weer zijn geweest, en ik mag wel zeggen hectisch in de weer zijn geweest.

Wellicht herinneren jullie het je nog, dat we voor onze beide 50e verjaardagen tegelmatjes hadden gevraagd en in aangename hoeveelheid hebben kunnen aanschaffen van de bijdragen die we mochten ontvangen. Welnu, we zijn er mee begonnen hoor! De holle wanden in de badkamer waren het eerst aan de beurt. We hebben bedacht om aan de onderzijde een band met terra, roodachtige matjes te zetten, en daarboven de witte tegelmatjes.

IMG_8308

Wit op rood op een holle wand

Het leuke van de matjes is dat deze, zoals dat zo mooi heet, interlocking zijn. Oftewel, het ene matje past vrijwel naadloos in het andere. Prachtig systeem, fijn gegeven. Alleen bleek dat niet het geval te zijn, tussen de verschillende types matjes. De witte sluiten niet aan op de rode. Lastig, want zo krijg je geen mooie overgang. Maar, geen nood, we hebben de bovenkant van de rode een klein beetje recht geslepen, en de afkomende hoekjes hiervan weer terug geplakt in de overblijvende holtes. Bij de witte matjes bijna hetzelfde, alleen nu aan de onderkant. En zo hebben we een mooie strakke overgang tussen de beide kleuren gecreëerd. Alleen ben je met het vullen van die paar kleine steentjes net zo lang bezig, als met het plakken van de matjes. Puur ouderwets mozaïek werk! Het gefrunnik met die steentjes vond Lia gelukkig erg leuk, ik had daar zo mijn eigen gedachten over. Het resultaat mag er zijn.

IMG_8309

Lia vult de rode band met kleine hoekjes aan.

Op de vloer konden we in eerste instantie heerlijk echt gas geven. Een van de weinige momenten dat we in Humberville eens lekker door kunnen knallen. Dat was dan echter alleen maar zolang we standaard vlakken met matjes konden leggen, want bij de eerste de beste holte is het meteen weer op maat maken. Floep, daar vervliegt weer een kwartier per matje. Ter info: een matje is ca 30 x 30 cm…, de badkamer ± 5 x 2,5 m in oppervlak!

IMG_8341

In de toiletholte, links al aangevuld, handmatig, rechts nog te doen.

Het was daarentegen wel ontzettend leuk om de vloer zo te zien groeien. Steeds meer nam hij zijn definitieve vorm aan, het beeld waar we zo lang van gedroomd hebben. Jammer genoeg heeft het aansluiten aan de holle blokken toch wat te veel tijd gevraagd, of we hebben teveel tijd aan onze overeengekomen klus van dit jaar besteed (de woonkamer) ’t is maar net hoe je het bekijkt, want van voegen kon het niet meer komen.

Die aanslutingen naar de holle wanden toe moesten we ook handmatig vullen, net als de overgangen van rood naar wit. Proberen om met losse steentjes de aansluiting zo fraai mogelijk te maken, en in ieder geval zo onzichtbaar mogelijk wanneer er straks gevoegd is. Eerlijk gezegd heb ik het idee dat we daarin geslaagd zijn. Nog een maandje geduld en dan weet ik het zeker.

IMG_8344

Een moeilijke hoek opgevuld

Tenslotte bleken we net een doosje rode tegels te weinig te hebben, naast een doos of 4 te weinig witte. Tja, oorspronkelijk was de muur van het zwembad niet bedacht om getegeld te worden, en dat hebben we wel gedaan. Dan kom je dus op je zorgvuldig uitgerekende hoeveelheid tekort, hoe logisch kan het zijn? Ben je vol enthousiasme bezig, hebt net een groot deel van de wand met lijm besmeerd, Lia haalt een nieuwe doos tegels, en tast in het luchtledige. Ai, jammer.

Nou ja, meteen morgen maar de ontbrekende dozen matjes bij bestellen, en het volgende weekend nog wat tijd besteden aan het vervolmaken van ons tegelmozaïek. Waarmee de badkamer een hele belangrijke en zichtbare stap dichter bij voltooiing is gekomen. Het lijkt erop dat we voor het komende zwemseizoen deze badkamer tot en met de bijzondere douche functioneel kunnen krijgen. Voorwaar een bemoedigend resultaat.

Het bad zal nog iets langer duren. Dat staat op dit moment echter de andere klus in de weg: het opknappen / afwerken van de salon. Daar staat het hoekbad heerlijk te hinderen. Een uitstekende motivatie dus om ook de badruimte aan te pakken. Dat gaat zeker gebeuren, binnenkort!

IMG_8351

De salon opgeruimd, een bad nog vreselijk in de weg..

vrienden en volgers,

aan het begin van het nieuwe jaar, toevallig samenvallend met het begin van een nieuw bouwboek (de meesten van jullie kennen ze wel, die dagboeken van de bouwvorderingen), heb ik altijd wat bespiegelingsneigingen. Even vooruit kijken, wat er dit jaar allemaal kan gaan gebeuren. Plannen maken, zo je wilt goede voornemens, hoewel die bij sommige mensen op het moment dat ik dit blog schrijf misschien al aan het vervagen zijn. Dat schijnt soms zo te gaan.

Hoe dan ook, wij hebben interessante plannen voor dit jaar. Sinds kort hebben we alle natuursteen voor de begane grondvloer in het huis staan, en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het behoorlijk wat ruimte in neemt. Wat wil je? Bijna 100 m2 natuursteen platen, alles bij elkaar bijna 5 ton aan natuursteen… En dat heeft dat Corsaatje allemaal achter zich aan gesleurd door de Ardennen hè!

IMG_6687

5 ton natuursteen (in gewicht dan)

Ik, en volgens mij Lia ook, wil daarmee aan de slag. Een prachtig project daarvoor is dan de woonkamer, in ons jargon tegenwoordig salon geheten. Die bijna balzaal, waarvan je nauwelijks weet hoe je hem gemeubileerd moet krijgen, zo groot. De kamer waar we in november 2016 in de achtergevel die 2 nieuwe ramen ingezet hebben, en waar we in 2006 de tussenmuur uitgehaald hebben en deze vervangen door een nieuwe eiken balk. Een apart blog waard, die actie…

DSCN9386

2006: het letterlijk laatste uur van de tussenmuur in de salon.

Ons plan is dus om daar dit jaar mee aan de gang te gaan. We hebben belangrijke beslissingen genomen over de afwerking. Het idee om de muren volledig kaal te maken en opnieuw te voegen, hebben we laten varen, op een aantal vlakken na. De achtergevel hebben we ontpleisterd in de eerste dagen van dit nieuwe jaar. Hier blijken mooie stenen te zitten, met een regelmatig patroon. Deze muur wordt opnieuw gevoegd.

IMG_6699

Een vrijwel schoon gehakte achtergevel. 2018: opnieuw voegen!

De lange wanden van voor- naar achtergevel daarentegen zullen we niet opnieuw voegen. De oude stuclagen willen we wel verwijderen, die zijn ook grotendeels onthecht. De stenen lijken hier echter niet half zo mooi te zijn, dus deze wanden worden niet gevoegd, met uitzondering van rond de door ons gemaakte doorgang naar de keuken.

De binnenwand zullen we opnieuw pleisteren, waarbij de grote dragende poten van het dak in het zicht zullen komen. Karakteristieke onderdelen moet je benadrukken, vind ik… De buitenwand, de scheiding met de grote schuur op de hoek van de straat willen we voorzien van een geïsoleerde voorzetwand, met gipsplaat. Dat beperkt de warmteverliezen nog eens extra, prettig nu het huis lekker verwarmd wordt.

Het plafond, met de prachtige moer- en kinderbinten zal geschilderd worden. De zware balken in een donker rood, Ossenbloed, de lichtere balken in een wat lichter rood, Engels rood (in Frankrijk??) en de vloerplanken in een lichte crèmekleur. Een eerste monster, al een paar jaar geleden opgezet, ziet er spannend uit. Het zal een overgang zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat het het karakter van de kamer enkel zal versterken.

IMG_1418

Het eerste kleurmonster opgezet

En dan tenslotte, als de werkzaamheden aan plafond en muren gereed zijn, kunnen we de vloer gaan leggen, met een gelige Travertin tegel. Voor we daarmee kunnen beginnen zal het zeker al weer in de zomer zijn, maar het vooruitzicht alleen al stemt me vrolijk, en dat kan ik best even gebruiken, na alle beslommeringen met de onderwaterlamp in het zwembad, die de stemming behoorlijk gedrukt hebben de afgelopen maanden. Overigens, de lamp is verwijderd, het tegelwerk aangeheeld, inclusief nieuwe coating. (Dit MOET waterdicht zijn…)

IMG_1345

Een vloertegel… Eentje van zeer vele.

Vol goede moed vooruit, en met een beetje geluk en voortvarendheid zitten we met de feestdagen van 2018 in een woonkamer die een metamorfose heeft ondergaan. En dan kunnen we misschien ook eindelijk een hoop meubelstukken, uit diverse erfenissen, in gebruik nemen, nadat deze jaren, jáááren zelfs, onder lakens hebben gestaan. Ik zal jullie op de hoogte houden van alle ontwikkelingen, zoals jullie van me gewend zijn geraakt…. Volg het mee!

GE DIGITAL CAMERA

reeds 10 jaar geleden geërfd meubilair, even onder de lakens vandaan..

Vrienden en volgers,

Dit had het laatste blog van het jaar 2017 moeten zijn. Het wordt echter het eerste van 2018, waarin ik jullie van harte het allerbeste toewens, met misschien in dit jaar wel een ontmoeting in ons optrekje. Wie weet?

Maar het eerste is wel een afsluiter…. Een afsluiter? Nou en of, vooral in bouwkundige zin. Want met dit blog sluit ik een vervelend hoofdstuk af in het bouwen van 2017. Immers, in alle enthousiasme van het werkelijk functioneel maken van het zwembad heeft er voortdurend een hele vervelende rode draad gelopen. Ik heb er al bij herhaling het een en ander over laten vallen: die vermaledijde onderwaterlamp, die maar niet waterdicht te krijgen was, en een aantal keer de kelder tot zwembad dependance heeft gemaakt, althans tot voetenbad.

De werkelijke afsluiting is er nog niet, die volgt morgen, als eerste actie van 2018: het aanvullen van het laatste tegelwerk. Dat wil zeggen, ik hoop dat dat de werkelijke laatste afsluiting wordt, want de lamp is gesloopt, het gat in de muur dicht gemetseld, vlak gezet en opnieuw gecoat met speciale mortels, in de hoop dat die nieuwe coatinglaag voldoende hechting heeft gevonden op de oude coatinglaag. Ik heb er mijn uiterste best op gedaan, maar of het gelukt is weten we toch pas definitief als het hele bad weer gevuld wordt, in april.

Dat laatste tegelwerk is volgens het waarlijk bijbelse principe: de eersten zullen de laatsten zijn. De tegels rond de lamp waren de allereerste tegels die we in 2015 op de muur verlijmden! En nu zijn het de allerlaatste die we in 2018 in het zwembad verlijmen… Hoe curieus kan het gaan?

En verder wil ik er geen woorden meer aan vuil maken, ik ga jullie meenemen in een reis door de tijd, vanaf het moment dat de zwembadmuren uit de grond kwamen, tot en met begin van december 2017. Een soort stripverhaal…. Kijk mee.

imm028

2004: waar de badkamervloer nog gestort moest worden… Kijk eens rechts in de muur, daar zit het gat

DSCN6354

2004: de vloer is gestort, het gat duidelijk zichtbaar

IMG_0446

2015: een enkele steen waar de lamp moet komen

IMG_0529

2015: rondom vrijgemaakt om aan te gieten met afdichthars

IMG_0597

IMG_0605

2015: de eerste coating erover, inclusief afdichtband

IMG_0610

2015: de tweede coatinglaag aangebracht

IMG_0645

2015: de allereerste tegels in het zwembad

IMG_1779

2015: de fraaie ster om de lamp, volledig ingebed in het overige tegelwerk

IMG_9782

Pinksteren 2017: voor het eerste het water hoog, en voor het eerst: water op de badkamervloer!

IMG_2393

Juli 2017: een onbedoelde zwembaddependance in de kelder, snel leeg gepompt

IMG_1748

Juli 2017: een poging om de kabel waterdicht te maken, die is gelukt..

IMG_2583

Augustus 2017: de behuizing aan de badkamerzijde vrijgehakt

IMG_3383

September 2017: de behuizing aan de achterzijde dik afgekit, met 2 tubes!

IMG_3470

September 2017: maar toch: waterdoorslag, vrij vertaald: lekkage

IMG_5117

oktober 2017: de lamp gedemonteerd, lees gesloopt

IMG_5119

oktober 2017: opnieuw een gat in de muur

IMG_5392

december 2017: tegelwerk verwijderd om ruim nieuwe coating aan te kunnen brengen

IMG_5393

december 2017: wat een puinhoop weer!

IMG_5406

december 2017: alle lijmresten verwijderd, het slijpstof hangt nog in de lucht!

IMG_5410

december 2017: grote gaten uitgevlakt

IMG_5432

december 2017: en 2 nieuwe lagen coating over de muur

Tja, onze serre, om het zwembad voldoende lang te maken voor een fatsoenlijke slag. Vorige keer vertelde ik al hoe de serre is zijn ruwe vorm er uiteindelijk was gekomen: na lang bouwen en veel geduld. Voor de afwerking werd ons geduld andermaal op de proef gesteld, en zelfs nu is hij feitelijk nog niet geheel af. Maar er zijn wel leuke stappen gezet, vooral de afgelopen zomer, maar ook recenter nog.

Al vanaf 2012 stond de serre overeind. Eerst nog zonder grote ruiten, behalve in de deuren, die ik in de fabriek had laten zetten en kitten. Die ruiten zijn er “snel” in gekomen, al een jaar na plaatsing, een record voor ons! Ik heb ze zelfs redelijk gekit gekregen, hoewel dat nou net een klus was die ik eigenlijk toen nog niet beheerste, pas sinds afgelopen weekende heb ik het idee dat ik het werkelijk onder de knie heb…

IMG_0268

Het kozijn net geplaatst, ruiten nog niet, en de afwerking??

In verschillende fases vorderde de afbouw: de dakrand met de goot, de bovenramen, die aan de binnenzijde afgedicht werden, omdat het plafond, c.q de vloer van het dakterras erachter langs loopt, en de gemetselde wanden. Die laatste werden eerst geïsoleerd met platen die nog van de vloeren over waren. En daarover ging weer een zware waterbestendige cementplaat.

Maar onder de puien bleef het nog lang open, en wel tot deze zomer. Ik wilde daar namelijk niet dezelfde platen aanbrengen, omdat deze door de regen heel snel heel lelijk zouden worden. Maar wat dan wel? Tja, daar was het antwoord niet leuk maar wel simpel op: metselen! Nou houd ik over het algemeen wel van metselen, ik vind het best geinig om te doen, maar niet met die groffe stenen van ons. Daar is geen lijn in aan te houden, en geen tempo in te maken.

Maar ja, het moest toch gebeuren, ik moest er aan geloven. Nu hadden we van de openingen van de nieuwe ramen in de achtergevel (zie “en er was daglicht”) nog een flinke partij stenen, en vooral mooie stenen d.w.z een beetje fatsoenlijke rechte blokken liggen, en die konden hier prachtig voor gebruikt worden. Maar dan wel in gelijke breedte. De hoogte mocht wel variëren, de breedte wilde ik niet dikker dan ± 10 cm hebben, zodat ik tenminste een aardig net muurtje kon metselen.

Dat leidde tot enkele intensieve slijpsessies, met de slijptol, en voor de dikkere stenen met de boorhamer, om extra gaten te boren, om de steen te laten splijten. Nou, en voor een paar lagen metselwerk, ben je dan al gauw een uurtje of 2 aan het slijpen. Bestoft kun je dan na afloop constateren, dat je een “enorme” voorraad stenen klaar hebt liggen.

IMG_2361

Slijpen, slijpen, slijpen en af en toe boren.

IMG_2362

Wat een voorraad al! (net genoeg voor anderhalve laag..)

Ja, ja, een enorme voorraad. Die echter ook enorm snel geslonken is, als je eenmaal begint met metselen. Maar, desondanks het ging voorspoedig en het kwam er aardig uit te zien. Ik wist zelfs rekening te houden met een buitenkraan en een extra stopcontact in de muur, die ik er mooi, ik zou zeggen professioneel, in heb weten te werken.

IMG_2371

Het eerste metselwerk, op een fundament van makkelijker stenen.

Zo heb ik in enkele sessies de muur op weten te trekken tot onder de kozijnen, maar wel nadat ik hier nog wat lood had aangebracht om de bovenkant van de muren mee af te dekken. Omdat ik zo lekker bezig was, heb ik zelfs, een tikje tegen de zin van Lia, eindelijk de trap naar het verhoogde terras gemetseld.”Als je toch bezig bent…” Hier hebben we eerst een binnenwand van aglo’s opgetrokken (die grote cementblokken, die we binnen ook veelvuldig gebruikt hebben), om de tredes van de trap wat meer stabiliteit te geven.

IMG_2605

Al flink gevorderd, zelfs de hoek om en de trap in ontwikkeling.

 

IMG_3354

De trap verder in ontwikkeling.

In ons vorige weekend, in oktober, hebben we dan eindelijk de traptredes geplaatst. Bijzondere tredes, want gezaagd uit oude vensterbanken van de kloosterkazerne in Breda, waar ik in 2002 als opzichter aan heb meegewerkt, en deze loodzware, maar bijzondere blokken in de vuilcontainer zag belanden. Daar ben ik in figuurlijke zin voor gaan liggen, letterlijk is dat zeer onaangenaam, gelet op het gewicht van die blokken, van tientallen kilo’s per stuk. Op een aanhanger gingen ze via een zagerij, naar Bergen op Zoom en uiteindelijk naar Humberville, waar ze vanaf 2003 in opslag hebben gestaan.

DSCN1569

De oorsprong van de tredes/vensterbanken: de kloosterkazerne in Breda, nu Holland Casino.

Maar nu niet meer! Ze doen nu eindelijk waarvoor ze ooit meegenomen zijn, en we kunnen er nu op waardige wijze en belangrijker, volkomen stabiele wijze mee ons hoge terras op schrijden.

IMG_4426

en met tredes.

En nadat het voegwerk van de nieuwe muren was uitgevoerd, was er weer een belangrijke stap gezet in de voltooiing van de serre. Is hij dan eindelijk voltooid? Nee hoor, toch nog niet, want die waterbestendige cementplaten moeten nog een stuclaag krijgen. De eerste zak mortel is daar al voor besteld, die zal er over een paar weken opgesmeerd worden, om te kijken of de kleur aansluit bij de stenen. Zoniet, dan volgt een andere kleur, zo ja, dan volgen meerdere zakken, en zal de serre eindelijk echt, volledig, 100% gereed zijn!

Het Huis is al niet te klein meer, nu nog fijn in de afwerking… We zijn ermee bezig!

Vrienden en volgers,

een wat andere update dan gebruikelijk, want deze overspant een wat langere tijd. Te beginnen bij het allereerste begin, het ontwerp van ons Huis. Want hoewel de globale plattegrond voor mij van het begin af aan vast stond, moest er natuurlijk nog wel het een en ander uitgewerkt worden. Zo was mij al heel snel duidelijk, dat als ik een zwembad van een beetje lengte wilde creëren, het Huis eigenlijk te ondiep was, lees niet lang genoeg. In ieder geval niet als er ook een entree bij moest komen. Zo groot als het was, bleek het toch te klein…

Nu was dat niet het enige probleem, want er kwam ook nog eens vreselijk weinig daglicht naar binnen. En dat is waar ik juist als architect zo van houd: daglicht. Ook een probleem om op te lossen.

imm026

de oude achtergevel, veel te dicht en veel te zwaar

Die oplossing was simpel bedacht: een uitbouw, een serre, die bijna 2,5 meter buiten de oorspronkelijke achtergevel zou komen. Daarmee kon een zwembad van bijna 10 m. lengte gecreëerd worden,  een leuke lengte, waar je tenminste een paar goede slagen in zou kunnen zwemmen (dat klopt, weet ik intussen uit eigen ervaring).

Een grote serre zou er komen…

Een probleempje van een paar kuub werd daarbij wel gevormd door de bestaande achtergevel, die daarvoor moest wijken. Een paar kuub? Ja, inderdaad, want een muur van ± 60 cm dik brengt een paar kuub stenen voort als die ca 5 m hoog is (inclusief fundament) en een meter of 8 breed.

Rekensommetje?

Nou vooruit: 5 x 8 = 40 m2.

60 cm dikte: 40 x 0,6 = 24 m3 !

imm014

De eerste stappen om 24 m3 te slopen

Okee, dat was dan wel inclusief wat er aan mortel min of meer tussen zat. Meer min dan meer overigens, want er was vrijwel geen sprake van enige hechting, je kon de stenen zo van de muur rapen.

Een curieus moment volgde toen we met de latei van het oude raam (nu de badkamer) bezig waren. Ineens verscheen “de Hoed” ten tonele, de plaatselijke bouwvakker. Hij zag ons aan het werk. Ik stond op de latei, die gesloopt moest worden, en was voorzichtig de stalen strips als wapening van de betonplaat aan het vrijmaken om door te kunnen slijpen. Deze werkwijze kon zijn goedkeuring niet wegdragen, en overenthousiast pakte hij zelf de slijptol, ging onder de latei staan en sleep de staven door….. Hij kon net op tijd wegspringen om de latei pal voor z’n voeten neer te zien storten, hij werd net geen schoenmaat kleiner. Franse slag?

DSCN0224

Toen de latei er nog net lag…

De muur afgebroken kon het fundament van de serre verder uitgebouwd worden. We waren er namelijk al aan begonnen, wat op zich een fraai stukje onmogelijke bouwtechniek opleverde: onder de bestaande muur door metselen.

imm002

onmogelijk metselwerk

Hoe dan ook, dat was in 2002. We hadden net een beetje gemetseld voor de zwembadbak. En als je een gevel afbreekt, heb je geen gevel meer (soort Cruyffiaanse wijsheid). Inderdaad, zo hebben wij bijna 10 jaar zonder deugdelijke achtergevel geleefd en gewerkt. De gevel bestond uit niks meer dan een staketsel gebruikte balken met een zeiltje er voor. In het begin was ik nog zo optimistisch er een keurig PVC-gootje met regenpijp aan te monteren. Dat zeil moest het uiteindelijk zo lang doen, dat er aan het eind weinig meer dan een net van wapeningsdraden van over was, met wat flinters kunststof eraan.

Dichtmaken tegen ongedierte, lees katten (voor de kattenliefhebbers: dichtmaken tegen ongewenst kattenbezoek) ging door middel van een aantal stenen op het zeil. Het telkens vast zetten met latten, was te tijdrovend gebleken. Menselijk bezoek hebben we er nooit gehad, het dievengilde heeft nooit beseft wat een open uitnodiging de achtergevel voor hen vormde. Anderzijds, er was ook niks te halen, behalve misschien wat materiaal. Dat er nooit iemand is binnen geweest, kunnen we echter niet met zekerheid stellen, ik durf niet uit te sluiten, dat buurman Jojo, wel eens een excursietje in onze klusopgave heeft gehouden..

DSCN0330

de muur van de serre verrijst

Stapje voor stapje gingen we vooruit. Het opgaande metselwerk van de hoek werd in 2005 opgetrokken, de muur aan de overkant met Pasen van het daaropvolgende jaar. In dat jaar werd ook de blauwe kolom geplaatst, die de gevel moest gaan dragen. Het dakterras, althans de vloer ervan, kwam er direct achteraan. Daarna heeft het jaren zo gestaan, er waren andere prioriteiten, zoals het dak.

Pas in 2012 bouwden we verder aan de serre, en kreeg deze langzaam zijn definitieve vorm. Eerst de nodige dakbalken, om veiligheidsruiten te dragen, die op een mij welbekende manier op de aanhanger uit Nederland mee waren genomen. Het zag er niet uit, maar het zat muurvast, en daarmee voldoende veilig.

IMG_8654

Ja hoor, echt waar, het zit vast en is veilig!

Met een pannenliftje werd ruit na ruit naar boven geschoven en voorzichtig op de balken geplaatst. Eindelijk echt licht in de zwembadruimte. Weer een paar maanden later volgde de pui, en daarmee was het Huis eindelijk groot genoeg geworden.

IMG_8685

ruit na ruit gaat omhoog en komt op z’n plek te liggen.

IMG_0113

een serrepui in montage…

Maar de afwerking van het geheel?

IMG_0181

…en gemonteerd, maar nog zoooo veel afwerkingen!

Tja, dat ging weer een tijdje duren, en is zelfs nu nog niet klaar. Maar het is wel onderwerp van activiteit geweest tijdens onze zomerse klusperiode. Meer daarover in de volgende update.